De zomervakantie is voor veel schoolleiders een periode van afstand nemen.

De agenda is leeg, de vergaderingen zijn voorbij en de dagelijkse hectiek maakt plaats voor rust.

Tenminste, dat hopen we.

Want wie eerlijk naar zichzelf kijkt, ontdekt vaak dat de school niet ophoudt bij de laatste werkdag.

Terwijl het lichaam ontspant, blijft het hoofd nog verrassend vaak bezig met collega's, leerlingen, lastige gesprekken en de start van het nieuwe schooljaar.

Juist daarin schuilt een interessant inzicht. Misschien zegt de mate waarin je de school tijdens de vakantie kunt loslaten wel meer over je leiderschap dan je op het eerste gezicht zou denken.

Rust ontstaat namelijk niet vanzelf wanneer de drukte verdwijnt. Rust is het resultaat van de manier waarop je gedurende het hele schooljaar verantwoordelijkheid organiseert.

In dit leiderschapsdossier onderzoek ik waarom sommige schoolleiders na de vakantie uitgerust terugkeren, terwijl anderen het gevoel hebben dat zij nooit echt zijn losgekomen van hun werk.

Niet omdat de één minder betrokken is dan de ander, maar omdat leiderschap uiteindelijk veel meer wordt bepaald door de patronen die je iedere dag opnieuw creëert dan door de hoeveelheid werk die op je afkomt.

Wanneer je steeds opnieuw verantwoordelijkheden naar jezelf toetrekt, organiseer je onbedoeld afhankelijkheid.

Wanneer je verantwoordelijkheid laat waar zij hoort, bouw je stap voor stap aan een organisatie waarin ruimte ontstaat, voor jezelf én voor anderen.

Misschien is dat wel de belangrijkste gedachte van dit dossier:

Rust is geen beloning voor hard werken. Rust is een gevolg van de manier waarop jij leidinggeeft.