Hi, ik ben René

Ik geloof dat veel schoolleiders niet vastlopen omdat zij hun werk niet goed doen.

Zij lopen vast omdat zij verantwoordelijkheid zijn gaan dragen die nooit van hen geweest is.

Dat gebeurt zelden bewust.

Integendeel.

De meeste leidinggevenden doen het vanuit betrokkenheid. Vanuit de wens om kwaliteit te bewaken, hun team te ondersteunen en problemen voor te zijn voordat ze groter worden. Wat begint als goed leiderschap, verandert daardoor vaak ongemerkt in een patroon van oplossen, overnemen en controleren.

En precies daar ontstaat volgens mij veel van de werkdruk, afhankelijkheid en het gebrek aan eigenaarschap waar scholen vandaag mee worstelen.

Daarom geloof ik dat de belangrijkste leiderschapsvraag niet is hoe je meer gedaan krijgt in minder tijd.

De belangrijkste vraag is wat eindverantwoordelijkheid werkelijk van een schoolleider vraagt.

Want een schoolleider is eindverantwoordelijk.

Maar dat betekent niet dat alles van de schoolleider is.

Dat onderscheid lijkt klein.

In de praktijk verandert het alles.

Het bepaalt hoeveel ruimte medewerkers ervaren om verantwoordelijkheid te nemen. Het bepaalt hoeveel vertrouwen er werkelijk aanwezig is wanneer situaties onzeker worden. En het bepaalt of een schoolleider vooral bezig is met het draaiende houden van de organisatie of met het ontwikkelen van het onderwijs.

Dat gedachtegoed vormt de basis van alles wat ik doe.

Niet omdat ik geloof in een nieuwe leiderschapsmethode.

Maar omdat ik geloof dat veel schoolleiders zichzelf opnieuw moeten leren positioneren ten opzichte van hun verantwoordelijkheid.

De afgelopen jaren begeleidde ik tien tallen leidinggevenden in het onderwijs. Niet door hen meer technieken, modellen of instrumenten aan te reiken, maar door samen te onderzoeken welke overtuigingen hun leiderschap sturen en welke gevolgen dat heeft voor de mensen om hen heen.

Mijn werk draait daarom niet om sneller werken, slimmer plannen of beter delegeren.

Mijn werk draait om de vraag hoe leiderschap eruitziet wanneer het fundament klopt.

Want wanneer dat gebeurt, ontstaat er ruimte.

Ruimte voor vertrouwen.

Ruimte voor eigenaarschap.

Ruimte voor professionele verantwoordelijkheid.

En ruimte voor datgene waarvoor veel mensen ooit schoolleider zijn geworden:

het ontwikkelen van goed onderwijs.