Leiderschapsdossier:

Je zegt waarschijnlijk dat mensen jou mogen tegenspreken.

Dat je openstaat voor feedback. Dat je wilt weten wat er speelt. Dat medewerkers altijd bij je kunnen binnenlopen als ze ergens anders over denken.

Maar dat is niet de interessantste vraag.

De interessantste vraag is:

Doen ze het ook?

Want zodra jij leidinggeeft, verandert er iets in gesprekken.

Jouw mening is niet zomaar een mening. Jij neemt besluiten. Jij bepaalt mede de richting. Je hebt ervaring, overzicht en vaak ook een goed verhaal over waarom een bepaalde keuze verstandig is.

Daardoor kan iets ontstaan wat je zelf nauwelijks merkt.

Mensen worden voorzichtiger.

Niet omdat ze bang voor je zijn. Niet omdat er een onveilige cultuur heerst. En ook niet omdat jij geen tegenspraak zou dulden.

Maar omdat mensen voortdurend leren.

Ze leren wanneer het zin heeft om iets opnieuw ter discussie te stellen. Ze leren hoe jij reageert op kritiek. Ze leren of een afwijkende mening nieuwsgierigheid oproept, of vooral een nog betere uitleg van jouw kant.

En soms leren ze uiteindelijk:

Laat maar.

Dat maakt stilte ingewikkeld.

Want een team dat nauwelijks bezwaar maakt, kan een team zijn dat veel vertrouwen heeft in jouw leiderschap.

Maar het kan óók een team zijn dat heeft geleerd dat het gemakkelijker is om mee te bewegen.

Van buitenaf ziet dat er bijna hetzelfde uit.

Voor jou als leider niet.

Want als steeds minder mensen jouw werkelijkheid verstoren, wordt de kans groter dat je vooral nog bevestigd krijgt wat je zelf al dacht.

Juist wanneer je ervaren bent. Juist wanneer er vertrouwen is. Juist wanneer het goed gaat.

In dit Leiderschapsdossier onderzoek ik daarom niet hoe je meer feedback moet organiseren.

Ik stel een ongemakkelijkere vraag:

Hoe weet je eigenlijk of mensen het werkelijk met je eens zijn?

En misschien nog belangrijker:

Wie durft jou nog te vertellen dat je het mis hebt?