Iedere school heeft ideeën over de cultuur die zij wil creëren.

We spreken over eigenaarschap, professionele verantwoordelijkheid, samenwerking, vertrouwen en elkaar aanspreken wanneer dat nodig is.

Soms leggen we die uitgangspunten zorgvuldig vast in kernwaarden, ambities en afspraken.

Maar de werkelijke cultuur van een school ontstaat ergens anders.

Die ontstaat in de dagelijkse praktijk, op de momenten waarop zichtbaar wordt welk gedrag we werkelijk belangrijk vinden en vooral welk gedrag we bereid zijn te laten voortbestaan.

Want wat gebeurt er wanneer een collega voor de zoveelste keer een afspraak niet nakomt en niemand daar nog iets van zegt?

Wat leert een team wanneer verantwoordelijkheid steeds opnieuw bij de schoolleider terechtkomt?

En welke boodschap geef je wanneer gedrag waarvan iedereen weet dat het niet past uiteindelijk toch zonder gesprek voorbijgaat?

Niet ieder incident vraagt om ingrijpen en niet ieder gedrag hoeft onmiddellijk gecorrigeerd te worden. Maar wanneer iets vaak genoeg gebeurt zonder dat iemand het ter discussie stelt, verandert er langzaam iets.

Het wordt normaal.

In dit leiderschapsdossier onderzoek ik daarom niet welke cultuur jij graag zou willen creëren, maar een veel ongemakkelijkere vraag:

Wat laat jij vandaag nog toe waarvan je eigenlijk niet wilt dat het morgen normaal is?

Want misschien wordt de cultuur van jouw school uiteindelijk minder bepaald door wat jij belangrijk zegt te vinden dan door wat jij bereid bent te laten bestaan.