Je waarden stellen niets voor zolang ze niets begrenzen

vervolg van het blog

Je kunt verwoorden waar je voor staat.

Je kunt uitleggen wat je belangrijk vindt.
Je kunt aangeven wat jouw kompas is.

En toch zegt dat nog niets.

Niet zolang het niets begrenst.

Zonder grens blijven waarden leeg

Zolang je waarden nergens tegenin gaan, nergens iets uitsluiten en nergens spanning veroorzaken, blijven ze veilig, abstract en daarmee in wezen leeg, omdat ze geen invloed hebben op hoe jij je werkweek inricht, hoe je reageert op wat zich aandient en wat je wel en niet laat gebeuren in je rol als leidinggevende.

Iedereen kan zeggen dat vertrouwen belangrijk is.

Iedereen kan benoemen dat verbinding telt.

Iedereen kan aangeven dat rust, aandacht of kwaliteit essentieel zijn.

Maar zolang die waarden niets kosten, veranderen ze niets.

En zolang ze niets veranderen, sturen ze niets.

Waarden worden zichtbaar waar het schuurt

Waarden worden niet zichtbaar op momenten waarop alles klopt, maar juist op het moment waarop belangen botsen, verwachtingen oplopen en de druk voelbaar wordt, ontstaat het punt waarop duidelijk wordt of jouw waarden richting geven aan je gedrag of dat je gedrag zich aanpast aan wat er op je afkomt.

Wanneer je moet kiezen tussen beschikbaar zijn of begrenzen.
Wanneer je moet kiezen tussen oplossen of terugleggen.
Wanneer je moet kiezen tussen aanpassen of positie innemen.

Niet wat je zegt.

Maar wat je doet wanneer het schuurt.

Daar wordt zichtbaar wat je waarden werkelijk betekenen.

Waarom je hier blijft hangen

Wat dit punt zo hardnekkig maakt, is dat je alles al ziet zonder dat je het daadwerkelijk doorbreekt, omdat het leven naar je waarden iets vraagt wat verder gaat dan inzicht of intentie, namelijk dat je gedrag verandert op momenten waarop het ongemakkelijk wordt, en dat is precies waar veel leidinggevenden blijven hangen.

Niet omdat ze het niet begrijpen.

Maar omdat ze het niet consequent doen.

Je weet wanneer je een grens zou moeten trekken.

Je voelt wanneer iets niet meer klopt.

Je ziet wanneer je opnieuw meebeweegt.

En toch gebeurt het.

Omdat er op dat moment iets anders sterker is dan je waarden.

De behoefte om het werk draaiende te houden.
De behoefte om de relatie goed te houden.
De behoefte om spanning te vermijden.

En zolang dat niet verandert, verandert er niets.

Je waarden vragen dat je iets opgeeft

Op het moment dat je werkelijk gaat leven naar je waarden, betekent dat vrijwel altijd dat je ergens iets moet laten, omdat waarden niet alleen richting geven aan wat je wel doet, maar juist zichtbaar worden in wat je niet meer accepteert, niet meer oppakt en niet meer blijft dragen.

En precies daar ontstaat de frictie.

Omdat je merkt dat het niet gaat over weten wat belangrijk is.

Maar over doen wat nodig is om daarnaar te handelen.

Ook wanneer het schuurt.

Onder druk blijkt wat er werkelijk stuurt

Zolang er geen druk is, lijkt het alsof je waarden vanzelfsprekend onderdeel zijn van je leiderschap, maar op het moment dat de druk toeneemt, wordt zichtbaar wat er werkelijk stuurt, en dat is zelden wat je hebt opgeschreven, maar wat je daadwerkelijk doet wanneer het ertoe doet.

En dat is het punt waarop veel leidinggevenden zichzelf tegenkomen.

Omdat ze zien dat hun gedrag niet in lijn is met wat ze belangrijk vinden.

Niet omdat ze het niet weten.

Maar omdat ze het niet vasthouden.

Hier begint het werk dat je niet oplost met inzicht

En precies hier ontstaat een kantelpunt dat niet opgelost wordt door nog scherper te formuleren wat je belangrijk vindt, maar door te kijken naar wat er in je gedrag gebeurt op het moment dat het spannend wordt, omdat daar zichtbaar wordt waarom je blijft doen wat je eigenlijk wilt doorbreken.

Dit is het punt waarop veel leidinggevenden blijven analyseren, reflecteren en verklaren, terwijl het vraagstuk zich allang verplaatst heeft naar een laag die niet meer gaat over begrijpen, maar over doen.

En dat is ook precies de laag waarop The Premium Leadership Code begint.

Niet bij het formuleren van waarden.

Maar bij het moment waarop je ziet dat je ze niet leeft.

Niet als oordeel.

Maar als vertrekpunt.

Omdat daar zichtbaar wordt waar je jezelf blijft herhalen, waar je grenzen laat verschuiven en waar je gedrag niet standhoudt onder druk, en juist daar ligt het werk dat nodig is om je leiderschap terug te brengen naar iets dat daadwerkelijk klopt.

Niet in theorie.

Maar in je werkweek.

Je verliest je waarden niet in één moment

Je raakt je waarden niet kwijt in één grote beslissing.

Je raakt ze kwijt in kleine verschuivingen.

In keuzes die logisch voelen.
In situaties die tijdelijk lijken.
In momenten waarop je denkt dat het nu even moet.

En juist omdat die momenten klein zijn, blijven ze onzichtbaar, totdat je merkt dat je werkweek niet meer aansluit bij wie je bent als leidinggevende.

Leiderschap begint waar je begrenst

Er komt een moment waarop je niet langer kunt volstaan met het benoemen van je waarden, omdat het verschil tussen wat je zegt en wat je doet te groot wordt om te negeren, en dat moment vraagt dat je niet langer uitlegt waarom iets logisch is, maar dat je besluit wat je niet meer accepteert.

Niet omdat het makkelijk is.

Maar omdat het noodzakelijk is.

Leiderschap wordt zichtbaar in wat je begrenst.

In wat je stopt.

In wat je niet langer laat gebeuren.

Waar dit werkelijk over gaat

Dit gaat niet over waarden.

Dit gaat over positie.

Over het moment waarop je stopt met aanpassen en begint met begrenzen, ook wanneer dat spanning oplevert en ook wanneer het betekent dat je iets niet meer doet wat voorheen vanzelfsprekend was.

Omdat dit niet meer gaat over begrijpen.

Maar over kiezen.