Je weet dat je werkweek niet klopt. Waarom blijf je het dan zo doen?

Vervolg van het artikel

Je merkt het in hoe je dagen verlopen.

In hoe vaak je blijft reageren.
In hoeveel je blijft oppakken.
In hoe weinig ruimte er overblijft voor wat je eigenlijk belangrijk vindt.

En ergens weet je: dit is niet hoe ik wil werken.

Niet als gedachte.

Maar als realiteit die zich elke week opnieuw laat zien.

Dit is geen gebrek aan inzicht, maar aan gedrag

Veel leidinggevenden blijven op dit punt zoeken naar verklaringen, omdat dat veilig voelt en ruimte geeft om te blijven analyseren zonder dat er daadwerkelijk iets hoeft te veranderen, terwijl de kern allang zichtbaar is en niet langer gaat over begrijpen maar over handelen.

Want je weet het al.

Je ziet waar je ja zegt terwijl je nee voelt.
Je ziet waar je blijft oplossen.
Je ziet waar je verantwoordelijkheid draagt die niet van jou is.

En toch doe je het.

Niet incidenteel.

Maar structureel.

Je blijft doen wat je werkweek vol laat lopen

Het probleem is niet dat je geen tijd hebt.

Het probleem is dat je blijft kiezen voor gedrag dat je werkweek vult met alles wat zich aandient, waardoor er geen ruimte ontstaat voor wat je eigenlijk wilt doen, hoe vaak je jezelf ook voorneemt om het anders aan te pakken.

Je blijft beschikbaar.
Je blijft reageren.
Je blijft oplossen.

En daarmee blijft alles draaien.

Precies zoals het nu gaat.

Dit verandert niet omdat je het al ziet

Tot hier kun je blijven benoemen wat er gebeurt.

Je kunt het analyseren.
Je kunt het uitleggen.
Je kunt er met anderen over praten.

Maar niets daarvan verandert hoe je werkt.

Omdat het probleem niet zit in wat je denkt.

Maar in wat je blijft doen.

En precies daarom verandert er zo weinig.

Niet omdat je het niet begrijpt.

Maar omdat je het gedrag dat dit veroorzaakt niet doorbreekt.

Je beschermt het patroon dat je uitput

Wat dit ingewikkeld maakt, is dat je gedrag niet zomaar ontstaat, maar ergens ook iets oplevert, omdat het voorkomt dat je in situaties komt die spanning geven, zoals weerstand, gedoe of reacties van anderen, waardoor je blijft kiezen voor wat op de korte termijn het meest comfortabel is.

Je voorkomt discussie.
Je voorkomt spanning.
Je voorkomt gedoe.

Maar wat je daarmee doet, is het probleem in stand houden.

Niet bewust.

Maar wel consequent.

De prijs die je betaalt is hoger dan je denkt

Want terwijl je het patroon in stand houdt, schuift je leiderschap langzaam op naar een manier van werken die steeds minder met jou te maken heeft, waardoor je niet alleen energie verliest, maar ook richting, scherpte en uiteindelijk het gevoel dat je werkelijk stuurt op wat belangrijk is.

Dat merk je.

In hoe je beslissingen neemt.
In hoeveel ruimte er is om te denken.
In hoe vaak je bezig bent met bijsturen.

En hoe langer dit doorgaat, hoe normaler het voelt.

Niet omdat het klopt.

Maar omdat het blijft gebeuren.

Dit is het punt waarop het ongemakkelijk wordt

Want als je dit echt serieus neemt, kom je op een plek waar het niet meer gaat over drukte of omstandigheden, maar over jouw rol in hoe je werkweek ontstaat, en dat betekent dat er iets verandert op het moment dat jij iets anders gaat doen.

Niet een beetje.

Maar zichtbaar.

Je gaat nee zeggen.
Je gaat keuzes maken.
Je gaat stoppen met oplossen.

En daar zit de weerstand.

Niet buiten je.

Maar bij jezelf.

Je komt hier niet doorheen door het beter te begrijpen

Niet omdat je het niet scherp hebt.

Maar omdat dit het punt is waarop inzicht geen verschil meer maakt.

Je kunt blijven reflecteren.

Maar zolang je op het moment zelf blijft doen wat je altijd hebt gedaan, verandert er niets.

En precies daarom blijft dit zo hardnekkig.

Hier ligt de verschuiving die alles verandert

Binnen The Premium Leadership Code ligt precies hier de verschuiving, omdat je stopt met het verklaren van je gedrag en begint met het veranderen ervan, waardoor je werkweek zich anders gaat vormen omdat jij anders kiest en dat zichtbaar wordt in hoe je werkt.

Niet omdat het werk minder wordt.

Maar omdat jij niet meer hetzelfde doet.

De vraag die je niet meer kunt ontwijken

De vraag is niet of je dit herkent.

De vraag is waarom je doorgaat.

Je kunt dit blijven zien en blijven doen wat je doet.

Zoals je dat tot nu toe altijd hebt gedaan.

Of je besluit dat dit het moment is waarop je stopt met jezelf beschermen…

en begint met anders handelen.

Waar dit naartoe leidt

Wie hier scherp kijkt, ziet dat het probleem niet alleen zit in wat je doet, maar ook in waarom je het blijft doen, omdat daar zichtbaar wordt hoe je jezelf in stand houdt in een werkweek die niet meer klopt, en dat opent de volgende laag waarin duidelijk wordt waarom verandering zo lang uitblijft, zelfs wanneer je precies weet wat er anders moet.

Lees daarom verder in “Je zegt dat je geen tijd hebt, maar je kiest er niet voor om iets te veranderen”, waarin zichtbaar wordt waarom weten niet leidt tot doen en wat daaronder speelt.