Waarom ‘professionaliteit’ soms een dekmantel is

vervolg van het blog

Maar soms gebeurt er iets anders. Iets stillers.

Dan wordt professionaliteit geen teken van stevigheid meer, maar van terugtrekken.
Geen uitdrukking van vakmanschap, maar een manier om ongemak te vermijden.

Niet uit onwil.
Niet uit onverschilligheid.
Maar omdat het veilig voelt.

Dit artikel gaat over die spanning.

Over het moment waarop professionaliteit zijn richting verliest.
En over hoe drijfveren daaronder langzaam verdwijnen, zonder dat iemand daar bewust voor kiest.

Wat we meestal bedoelen met professionaliteit

Laten we eerst helder zijn. Professionaliteit is van grote waarde.
Zonder professionaliteit geen continuïteit.
Geen betrouwbaarheid.
Geen veiligheid.

Professionaliteit gaat over vakmanschap. Over doen wat nodig is, ook wanneer het ingewikkeld wordt. Over emoties kunnen reguleren, zorgvuldig communiceren en belangen afwegen.

Het helpt om afstand te bewaren waar nabijheid verwarrend zou worden.
Om structuur aan te brengen waar chaos dreigt.
Om consistent te blijven wanneer druk toeneemt.

Daar is niets mis mee. Integendeel.

Maar professionaliteit heeft ook een beperking.
Het zegt veel over hoe je handelt, maar weinig over waarom.

En precies daar ontstaat ruimte voor verschuiving.

Wanneer professionaliteit zijn richting verliest

Professionaliteit wordt problematisch wanneer het geen uitdrukking meer is van innerlijke helderheid, maar een schild.

Wanneer “professioneel blijven” betekent dat lastige gesprekken worden vermeden.
Wanneer procedures belangrijker worden dan betekenis.
Wanneer afstand wordt verward met volwassenheid.

Dan is professionaliteit niet langer richtinggevend, maar verdedigend.

Niet omdat iemand niet betrokken is.
Maar omdat betrokkenheid ongemakkelijk is geworden.

Professionaliteit wordt dan een veilige verpakking.
Netjes. Correct. Onaanraakbaar.

Maar ook leeg.

De onderlaag: verdwijnende drijfveren

Drijfveren verdwijnen zelden abrupt. Ze trekken zich terug.

Eerst uit gesprekken.
Dan uit taal.
Pas veel later uit gedrag.

Vragen als:
Waarom ben ik dit werk ooit gaan doen?
Wat vind ik hier eigenlijk van?
Waar sta ik voor, los van mijn rol?

Deze vragen worden niet verkeerd gevonden. Ze worden simpelweg niet meer gesteld.

Niet omdat ze niet belangrijk zijn, maar omdat er altijd iets urgents voor in de plaats komt.

Professionaliteit vult die leegte moeiteloos op.
Het geeft houvast zonder dat je hoeft te voelen.
Structuur zonder dat je hoeft te kiezen.

En zo kan professionaliteit langzaam loskomen van drijfveren.

Niet zichtbaar.
Niet bespreekbaar.
Maar wel voelbaar.

Wanneer ‘professioneel blijven’ verantwoordelijkheid verplaatst

Op dit punt gebeurt er iets subtiels.

Zinnen als:
“Zo zijn de afspraken nu eenmaal.”
“Dat is beleid.”
“Daar ga ik niet over.”

Ze zijn vaak feitelijk juist. Ze zijn zelden gelogen. Maar ze doen iets.

Ze verplaatsen verantwoordelijkheid van binnen naar buiten.

Niet bewust.
Wel consequent.

Professionaliteit wordt dan een manier om niet te hoeven zeggen wat je ervan vindt.

Om niet te hoeven kiezen.
Om niet zichtbaar te hoeven zijn in wat schuurt.

Dat is begrijpelijk.

En tegelijk precies waar leiderschap stilvalt.

De prijs van deze verschuiving

Wanneer drijfveren onder professionaliteit verdwijnen, betaalt iedereen een prijs.

Voor de leidinggevende
Er ontstaat afstand tot de eigen motivatie. Het werk wordt zwaarder, niet omdat het inhoudelijk moeilijker is, maar omdat de betekenis vervaagt. Vermoeidheid neemt toe, scherpte af.

Voor het team
Richting wordt onduidelijk. Mensen voelen minder waar het werkelijk om draait. Er ontstaat afwachtend gedrag, omdat niemand precies weet wat nu écht belangrijk is.

Voor de organisatie
Procedures draaien door, maar gesprekken missen spanning. Verandering wordt georganiseerd, maar niet gedragen. Alles klopt op papier, maar beweegt nauwelijks.

Dit is geen falen.
Dit is wat er gebeurt wanneer professionaliteit niet meer gevoed wordt door drijfveren.

Professionaliteit binnen The Premium Leadership Code

Binnen The Premium Leadership Code is professionaliteit nooit neutraal.

Het staat altijd in verbinding met: waarden, drijfveren, en verantwoordelijkheid.

Professionaliteit zonder innerlijke positie is vorm zonder richting.

Echte professionaliteit vraagt niet minder betrokkenheid,
maar meer innerlijke helderheid.

Niet meer afstand, maar bewuste nabijheid waar dat nodig is.

Afstand versus stevigheid

Dit onderscheid is cruciaal.

Afstand creëert rust. Maar ook leegte.

Stevigheid creëert spanning. Maar ook richting.

Stevige leidinggevenden hoeven zich niet te verschuilen achter professionaliteit.

Ze weten waar ze voor staan.
En juist daardoor kunnen ze professioneel blijven, zonder hun drijfveren te verliezen.

Ze durven zichtbaar te zijn in lastige momenten.
Grenzen te stellen zonder hard te worden.
Keuzes te maken zonder alles dicht te regelen.

Dat is geen emotioneel leiderschap.
Dat is volwassen leiderschap.

Een spiegel, geen opdracht

Misschien herken je iets. Misschien schuurt het.

Niet om te corrigeren. Maar om te kijken.

Waar gebruik jij professionaliteit om iets niet te hoeven benoemen?
Welke drijfveer speelde hier ooit een rol, en is stil geworden?
Wat vraagt deze situatie van jou, niet als functionaris, maar als leidinggevende?

Deze vragen vragen geen antwoord. Alleen eerlijkheid.

Professionaliteit die weer richting krijgt

Dit artikel is geen pleidooi tegen professionaliteit.

Integendeel.

Het is een uitnodiging om professionaliteit opnieuw te verbinden met dat wat haar betekenis geeft.

Drijfveren verdwijnen niet omdat ze niet meer bestaan.
Ze trekken zich terug wanneer ze geen ruimte krijgen.

Leiderschap begint precies daar.

Niet bij afstand houden.
Maar bij durven voelen waar het weer schuurt.

En daar, juist daar, krijgt professionaliteit haar kracht terug.