Waarom je niet uitgeput raakt van werk, maar van innerlijke tegenstrijdigheid

Vervolg van het artikel

Wat werkelijk uitput, is iets anders.

Iets subtielers. Iets wat nauwelijks wordt benoemd.

Innerlijke tegenstrijdigheid.

De vermoeidheid die niet in je agenda zit

Er zijn weken waarin je veel werkt, maar niet leegloopt.
En er zijn weken waarin je minder uren maakt, maar compleet uitgeput raakt.

Het verschil zit zelden in de hoeveelheid taken.

Het zit in de mate waarin wat je doet overeenkomt met wie je bent.

Wanneer je handelt tegen je eigen waarden in,
wanneer je dingen zegt die je eigenlijk niet vindt,
wanneer je besluiten uitvoert waar je innerlijk niet achter staat,
ontstaat er wrijving.

Die wrijving kost energie.

Niet zichtbaar.
Niet meetbaar.
Maar voelbaar.

De stille lekken van energie

Innerlijke tegenstrijdigheid ontstaat vaak niet in grote drama’s.

Het zit in kleine momenten:

• een besluit dat je verdedigt terwijl je twijfelt
• een conflict dat je vermijdt terwijl je weet dat het nodig is
• een grens die je opschuift om de harmonie te bewaren
• een loyaliteit die zwaarder weegt dan je eigen norm

Iedere keer dat je iets doet wat niet klopt met je kernwaarden, maak je een kleine innerlijke correctie.

En die correcties kosten energie.

Niet omdat je zwak bent.
Maar omdat je systeem incongruentie registreert.

Waarom dit zo uitputtend is

Je brein kan tegen hard werken.

Wat het minder goed verdraagt, is dubbele boekhouding.

Aan de buitenkant functioneren.
Aan de binnenkant compenseren.

Dat vraagt voortdurende mentale afstemming:

“Klopt dit nog?”
“Moet ik dit zo zeggen?”
“Kan ik dit maken?”
“Ben ik hier nog trouw aan mezelf?”

Dat interne overleg is slopend.

Het is niet het werk dat je uitput.
Het is het voortdurend bijsturen van jezelf.

De prijs van aanhoudende incongruentie

Wanneer deze tegenstrijdigheid te lang duurt, gebeurt er iets subtiels.

Je wordt stiller.
Voorzichtiger.
Meer diplomatiek dan eerlijk.

Je energie daalt niet explosief. Ze lekt langzaam weg.

En op een gegeven moment noem je het “werkdruk”.

Maar eigenlijk is het frictie.

Tussen wat je belangrijk vindt en wat je doet.

Wanneer innerlijke tegenstrijdigheid structureel wordt, is dat zelden een kwestie van planning.

Het is vaak een grens die is vervaagd.

In mijn artikel Kernwaarden zijn geen lijstje, maar een grens beschrijf ik waarom waarden pas richting geven wanneer ze iets van je vragen.

Zonder grens vervaagt ook je energie.

Waarom dit zo weinig wordt herkend

Omdat het makkelijker is om uren te tellen dan om waarden te onderzoeken.

“Het is druk.”
“Het hoort erbij.”
“Het is tijdelijk.”

Maar tijdelijke tegenstrijdigheid wordt snel structureel.

En hoe vaker je je eigen standaard opschuift, hoe minder scherp je hem nog voelt.

Totdat je op een dag denkt: Waarom ben ik eigenlijk zo moe?

Wat congruentie doet met energie

Wanneer wat je doet klopt met wat je belangrijk vindt, verandert je energieniveau.

Niet omdat het werk lichter wordt.
Maar omdat de interne weerstand verdwijnt.

Je hoeft jezelf niet meer te corrigeren.
Niet meer te verklaren.
Niet meer te compenseren.

Je energie wordt niet opgeslokt door interne spanning.

En dat voel je.

Rust is geen gevolg van minder werk.
Rust is een gevolg van minder innerlijke frictie.

Dit vraagt volwassen leiderschap

Want congruentie betekent soms:

• een grens uitspreken
• een keuze maken die niet iedereen begrijpt
• een loyaliteit herijken
• een ongemakkelijk gesprek voeren

Dat kost moed.

Maar incongruentie kost op termijn meer.

Veel meer.

Afsluiting

Vraag jezelf eens eerlijk af: Waar voel ik momenteel wrijving tussen wat ik belangrijk vind en wat ik dagelijks doe?

En hoe lang ben ik bereid die spanning te blijven dragen?

Je bent niet uitgeput omdat je hard werkt.

Je bent uitgeput wanneer je te vaak tegen jezelf in werkt.

Leiderschap vraagt energie.

Maar integriteit levert energie op.

De vraag is niet hoeveel je werkt.

De vraag is hoeveel je innerlijk moet bijsturen
om te kunnen blijven functioneren.