Wanneer loyaliteit je waarden stilletjes verdringt

Vervolg van het artikel

Je staat achter je team.

Je vangt op wat nodig is.
Je laat mensen niet vallen.

En dat voelt terecht.

Want loyaliteit maakt dat mensen zich gezien voelen.

Maar loyaliteit heeft een keerzijde

Wat minder zichtbaar is, is dat loyaliteit ook een kant heeft waarin je gedrag niet langer wordt gestuurd door wat jij belangrijk vindt, maar door wat je voelt dat je verschuldigd bent aan anderen, waardoor je blijft geven, blijft dragen en blijft oplossen, ook wanneer het niet meer klopt met je eigen waarden.

Je blijft iets oppakken omdat je iemand niet wilt laten zitten.

Je blijft beschikbaar omdat je weet dat er op je gerekend wordt.
Je blijft oplossen omdat je het gevoel hebt dat jij degene bent die het moet doen.

En precies daar verschuift er iets.

Niet zichtbaar.

Maar wel voelbaar.

De verschuiving die je niet meteen herkent

Het lastige aan loyaliteit is dat het niet voelt als een grens die je overschrijdt, maar als iets wat bij je hoort, waardoor je niet direct ziet dat je keuzes maakt die niet in lijn zijn met wat je belangrijk vindt, terwijl je gedrag zich ondertussen steeds verder aanpast aan wat anderen nodig hebben.

Je zegt ja terwijl je eigenlijk nee voelt.

Je blijft dragen wat niet meer van jou is.
Je neemt verantwoordelijkheid over die je eigenlijk zou moeten terugleggen.

Niet omdat je het niet weet.

Maar omdat je het niet wilt loslaten.

Wanneer loyaliteit belangrijker wordt dan je waarden

Er ontstaat een punt waarop loyaliteit zwaarder gaat wegen dan je eigen waarden, en dat is het moment waarop je niet langer kiest vanuit wat jij als leidinggevende noodzakelijk vindt, maar vanuit wat je voelt dat je moet doen voor anderen, waardoor je leiderschap verschuift zonder dat je het expliciet zo benoemt.

Je kiest voor de relatie.

Je kiest voor de korte termijn rust.
Je kiest voor het vermijden van spanning.

En daarmee laat je iets anders los.

Niet zichtbaar voor de buitenwereld.

Maar wel voor jezelf.

De spanning die daaronder zit

Want ergens weet je dat dit niet klopt.

Je voelt dat je blijft doen wat je eigenlijk wilt doorbreken.

Je ziet dat je keuzes maakt die niet passen bij hoe je wilt leidinggeven.

En toch ga je door.

Omdat stoppen voelt als iemand laten vallen.

Omdat begrenzen voelt als afstand creëren.

Omdat kiezen voor jezelf voelt als kiezen tegen een ander.

En precies daar ontstaat het innerlijk conflict.

Waarom dit zo hardnekkig is

Wat dit patroon zo krachtig maakt, is dat loyaliteit wordt beloond, omdat het zichtbaar is in hoe je er bent voor anderen, hoe je problemen oplost en hoe je de boel draaiende houdt, waardoor het gedrag dat je eigenlijk zou moeten doorbreken continu wordt bevestigd door de omgeving.

Mensen rekenen op je.

Mensen waarderen je.
Mensen zien je als betrouwbaar.

En precies daarom blijf je doen wat je doet.

Niet omdat het klopt.

Maar omdat het werkt.

Wat je verliest zonder dat iemand het ziet

De prijs van deze vorm van loyaliteit wordt zelden uitgesproken, maar is wel degelijk aanwezig, omdat je merkt dat je werkweek zich steeds verder verwijdert van hoe je wilt werken en dat je leiderschap minder zichtbaar wordt, niet omdat je minder capabel bent, maar omdat je gedrag niet langer wordt gestuurd door je eigen waarden.

Je verliest ruimte.

Je verliest scherpte.
Je verliest richting.

Niet in één keer.

Maar in kleine verschuivingen.

Dit is het punt waarop je moet kiezen

Er komt een moment waarop je niet langer kunt blijven doen wat je altijd deed, omdat het verschil tussen wat je voelt en wat je doet te groot wordt om te negeren, en dat moment vraagt dat je niet langer kiest vanuit loyaliteit alleen, maar dat je loyaliteit opnieuw plaatst in relatie tot je eigen waarden.

Niet door minder betrokken te zijn.

Maar door anders te handelen.

Niet door afstand te nemen.

Maar door te begrenzen.

Hier begint het werk dat alles samenbrengt

En precies daar komt alles uit dit cluster samen.

Omdat dit niet gaat over waarden.

Niet alleen over grenzen.
Niet alleen over verwachtingen.

Maar over de vraag wat jouw gedrag stuurt op het moment dat het ertoe doet.

Dit is waar The Premium Leadership Code zijn volle betekenis krijgt.

Niet als concept.

Maar als praktijk.

Omdat je hier ziet waar je jezelf blijft herhalen, waar je gedrag niet in lijn is met wat je belangrijk vindt en waar je leiderschap afhankelijk wordt van wat er op je afkomt, en juist daar ligt het werk dat nodig is om weer te leiden vanuit positie in plaats van vanuit aanpassing.

Wat dit van je vraagt

Het vraagt dat je onderscheid maakt tussen betrokkenheid en overnemen.

Het vraagt dat je loyaliteit niet langer laat bepalen wat je doet.

Het vraagt dat je kiest, ook wanneer dat spanning oplevert.

Als je merkt hoe loyaliteit je waarden kan verdringen, dan wordt ook zichtbaar waar het begint, namelijk bij het moment waarop je waarden geen grens vormen, en precies daar begint dit cluster:

👉 Je waarden stellen niets voor zolang ze niets begrenzen