Waarom veel leidinggevenden hun motivatie kwijtraken zonder het te merken

vervolg van het blog

Het werk gaat door.
De verantwoordelijkheid blijft.
De agenda vult zich zoals altijd.

En juist daardoor blijft het lang onbenoemd.

Wat verdwijnt, is niet de motivatie zelf, maar de verbinding ermee. En dat gebeurt vaak op een manier die er van buitenaf volkomen logisch en professioneel uitziet.

Aangepast gedrag voelt volwassen

Aangepast gedrag heeft een slechte naam, maar dat is vaak onterecht. In veel situaties is aanpassen noodzakelijk. Het laat zien dat je verantwoordelijkheid neemt, rekening houdt met anderen en de context serieus neemt.

Leidinggevenden passen zich aan aan hun rol, aan de cultuur van de organisatie, aan verwachtingen van buitenaf. Ze stemmen af, maken keuzes die het geheel dienen en zorgen dat het systeem blijft functioneren.

Dat is geen zwakte. Dat is volwassenheid.

Sterker nog, aangepast gedrag wordt vaak beloond. Het voorkomt conflict, creëert rust en maakt samenwerking mogelijk. Het bevestigt het beeld van de betrouwbare leidinggevende die het overzicht bewaart en zijn verantwoordelijkheid draagt.

Precies daarom is het zo verraderlijk.

Wanneer aanpassen een gewoonte wordt

Het probleem ontstaat niet wanneer leidinggevenden zich aanpassen, maar wanneer aanpassen de standaard wordt. Wanneer het geen bewuste keuze meer is, maar een automatisme.

Langzaam verschuift de aandacht. Keuzes worden steeds vaker gemaakt op basis van wat past binnen het systeem, wat verwacht wordt, wat geen ruis veroorzaakt.

Niet uit angst, maar uit zorgvuldigheid.

Er wordt minder ruimte genomen voor wat iemand zelf belangrijk vindt. Minder stilgestaan bij wat energie geeft, waar nieuwsgierigheid zit of wat ooit richting gaf.

Dat gebeurt zelden bewust. Er is geen moment waarop iemand besluit zichzelf opzij te zetten. Het gebeurt in kleine verschuivingen, verspreid over maanden en jaren.

Aangepast gedrag vraagt voortdurend energie. Zolang die energie er is, lijkt er niets aan de hand.

Het stille gevolg: motivatie dooft, identiteit vervaagt

Motivatie is geen losstaand iets. Het is verbonden aan herkenning. Aan het gevoel dat wat je doet, ergens uit voortkomt wat van jou is.

Wanneer leidinggevenden zichzelf steeds minder herkennen in hun handelen, ontstaat er afstand. Niet meteen groot genoeg om het werk niet meer te kunnen doen, maar wel voelbaar.

Werk wordt routine.
Beslissingen worden functioneel.
Nieuwsgierigheid neemt af.

Het plezier dat er ooit vanzelf was, maakt plaats voor een vlakker gevoel. Niet negatief, maar ook niet bezield. Alsof alles klopt op papier, maar minder raakt.

Dit wordt vaak geïnterpreteerd als vermoeidheid of werkdruk. En soms speelt dat ook mee. Maar onder die verklaringen ligt vaak iets anders: een geleidelijke vervaging van jezelf in je rol.

Niet omdat je veranderd bent, maar omdat je te lang hebt gefunctioneerd op aanpassing.

Waarom dit zo lang onopgemerkt blijft

Een van de redenen dat dit proces zo lang onopgemerkt blijft, is dat alles blijft werken. De resultaten zijn er. De waardering ook. Het systeem draait door.

Er is geen acute crisis die dwingt tot reflectie. Geen duidelijke aanleiding om stil te staan. En zolang het werk gedaan wordt, lijkt er weinig reden om te twijfelen aan hoe het gaat.

Motivatieverlies wordt dan verward met druk, met fases in het werk of met het idee dat dit er nu eenmaal bij hoort. Zo is het nu eenmaal in deze rol.

Die gedachte is begrijpelijk. Maar ze houdt ook iets in stand.

Zolang alles functioneert, blijft de vraag ongesteld: waar ben ik gebleven in dit geheel?

Motivatie komt niet terug door harder werken

Wanneer motivatie afneemt, is de reflex vaak om meer grip te zoeken. Beter plannen, efficiënter werken, nog scherper prioriteren. Dat kan tijdelijk helpen, maar het herstelt niet wat hier ontbreekt.

Motivatie is geen brandstof die je kunt bijvullen door beter je energie te managen. Het is een signaal van verbinding. Met jezelf, met wat je belangrijk vindt, met de reden waarom je dit werk doet.

Zolang die verbinding ontbreekt, blijft elke technische oplossing oppervlakkig. De vorm verandert, maar de ervaring niet.

Meer doen herstelt niet wat ontstaat door te lang jezelf niet meenemen.

Terugvinden vraagt geen grote ommezwaai

Het herkennen van dit proces vraagt geen drastische keuzes of rigoureuze veranderingen. Het vraagt vertraging. Eerlijk kijken. En de bereidheid om te erkennen dat aangepast gedrag, hoe professioneel ook, een prijs kan hebben.

Motivatie keert niet terug door jezelf op te peppen, maar door opnieuw ruimte te maken voor wie jij bent in je leiderschap. Door te onderzoeken waar je bent gaan afstemmen ten koste van jezelf, en waar je waarden te lang op pauze zijn gezet.

Dat is geen zwakte. Dat is volwassen leiderschap.

Wat blijft hangen

Motivatie verdwijnt niet omdat leidinggevenden hun vak niet meer aankunnen. Ze verdwijnt wanneer leidinggevenden zichzelf niet meer herkennen in wat ze doen.

Niet abrupt.
Niet zichtbaar.
Maar langzaam.

En juist daarom verdient dit proces aandacht voordat het te ver gevorderd is. Niet om iets te repareren, maar om opnieuw te verbinden wat onderweg stil is geworden.

Ontvang mijn inzichten over leiderschap, verantwoordelijkheid, tijd en je drijfveren in je inbox.

Geen marketing. Wel verdieping.

>>> Inschrijven