Wanneer je kernwaarden botsen met je bestuur

Vervolg van het artikel

Niet bij grote drama’s.
Maar bij subtiele verschuivingen.

Wanneer je voelt: dit klopt niet helemaal.

En niemand zegt het hardop.

De stille spanning tussen positie en geweten

Als schoolleider sta je in het midden.

Je bent verantwoordelijk naar boven.
En verantwoordelijk naar beneden.

Die positie vraagt diplomatie.

Afstemming.
Beleidsmatige loyaliteit.

Maar ergens daaronder ligt iets anders.

Je geweten.

En dat geweten wordt niet gevormd door beleid, maar door jouw kernwaarden.

Wanneer die twee niet meer samenvallen, ontstaat spanning.

En die spanning kun je niet managen.
Die moet je dragen.

Het misverstand over professionele loyaliteit

Veel leidinggevenden denken dat loyaliteit betekent: uitvoeren.

Maar volwassen loyaliteit is complexer.

Het betekent:

• meedenken

• spiegelen

• begrenzen

• soms vertragen
  
  

Niet uit verzet. Maar uit verantwoordelijkheid.

Toch is dit precies het punt waar veel leidinggevenden stilvallen.

Ze voelen dat iets schuurt, maar willen niet als lastig of oncollegiaal worden gezien.

Dus ze dempen hun twijfel. En voeren uit.

Wanneer je jezelf verliest in aanpassing

Aanpassen lijkt professioneel.

Je denkt:

“Het bestuur heeft het grotere overzicht.”
“Misschien zie ik iets niet.”
“Dit hoort erbij.”

Maar als je structureel aanpast tegen je eigen kompas in, gebeurt er iets anders.

Je energie verandert.
Je toon verandert.
Je overtuiging verzwakt.

En je team voelt dat. Niet omdat je fouten maakt.
Maar omdat je niet meer helemaal staat.

De prijs van stille instemming

Soms zeg je niets.

Niet omdat je het eens bent.
Maar omdat je de spanning niet wilt vergroten.

Dat lijkt verstandig.

Maar elke keer dat je zwijgt terwijl je weet dat iets wringt, verplaatst de spanning zich.

Niet naar boven.
Maar naar binnen.

En daar wordt het zwaarder.

Botsing betekent niet rebellie

Botsen met je bestuur betekent niet dat je in verzet moet.

Het betekent ook niet dat je harder moet worden.

Het betekent dat je moet onderzoeken:

Waar ligt mijn grens?
Waar kan ik meebewegen?
Waar moet ik vertragen?
En waar moet ik spreken?

Dat vraagt volwassenheid.

Niet emotionele reactie.
Maar innerlijke helderheid.

Je positie verliezen of jezelf verliezen

Veel leidinggevenden vrezen dat spreken hun positie kost.

Maar de diepere vraag is anders:

Wat kost het je als je structureel niet spreekt?

Respect?
Misschien.

Rust?
Zeker.

Zelfvertrouwen?
Langzaam.

Er komt een moment waarop de prijs van aanpassen hoger wordt dan de prijs van uitspreken.

Dat moment voelt zelden comfortabel.
Maar het is vaak een kantelpunt in leiderschap.

De stille kracht van duidelijke grenzen

Besturen respecteren niet alleen uitvoerders.

Ze respecteren leidinggevenden die:

• onderbouwd spreken

• hun waarden kennen

• consequent blijven

• niet reageren, maar positioneren
  
  

Dat betekent niet dat je altijd je zin krijgt.

Maar het betekent wel dat je zichtbaar bent in je positie.

En dat verandert de dynamiek.

Wanneer jij weet waar je staat

Het echte werk zit niet in het gesprek met het bestuur.

Het zit in de helderheid daarvoor.

Wanneer jij weet:

• wat voor jou onderhandelbaar is

• wat voor jou niet onderhandelbaar is

• waar je ruimte ziet

• en waar niet
  
  

Dan verandert je houding.

Dan wordt spreken rustiger.

Duidelijker.
Minder geladen.

En vaak effectiever.

Volwassen leiderschap is geen volgzaamheid

Er is een verschil tussen meebewegen en meebuigen.

Het eerste is volwassen.
Het tweede breekt je langzaam.

Wanneer je kernwaarden botsen met je bestuur, gaat het niet over gelijk krijgen.

Het gaat over trouw blijven.

Aan je rol.
Aan je team.
Aan jezelf.

Dat is geen activisme.

Dat is volwassen leiderschap.

Vraag jezelf af: Waar beweeg ik mee terwijl ik eigenlijk moet spreken?

Waar noem ik het professioneel terwijl het in werkelijkheid vermijding is?

En waar betaal ik de prijs voor een loyaliteit die ten koste gaat van mijn innerlijke standaard?

Besturen veranderen.
Beleid verandert.
Posities verschuiven.

Maar jouw kernwaarden zijn geen tijdelijke afspraken.

Ze zijn de ondergrens van je leiderschap.

De vraag is dus niet of je loyaal bent aan het bestuur.

De vraag is: Ben je loyaal aan wat jij weet dat klopt?

Want leiderschap dat alleen naar boven kijkt, verliest vroeg of laat het vertrouwen naar beneden.

En leiderschap dat zichzelf verliest, kan niemand meer dragen.

Kies dus niet voor gemak.
Kies voor helderheid.

Ook als dat spanning geeft.

Juist dan.