Hoe je jezelf langzaam verliest zonder het te merken

Vervolg van het artikel

Je zegt ergens ja waar je eerder nog zonder twijfel nee zou hebben gezegd, je blijft verantwoordelijkheid dragen die feitelijk niet meer bij jouw rol hoort, en je laat situaties voortbestaan waarvan je allang voelt dat ze niet meer passen bij hoe jij wilt werken, terwijl je tegelijkertijd geen directe aanleiding ziet om in te grijpen, omdat het niet escaleert en omdat je het, eerlijk is eerlijk, nog steeds redt.

En precies daar ontstaat het probleem.

Niet omdat je het niet ziet.

Maar omdat je het laat gebeuren.

Je verliest jezelf niet in één beslissing.
Je verliest jezelf in alles wat je blijft toestaan.

Je verliest jezelf niet in één moment

Wat dit proces zo verraderlijk maakt, is dat elke afzonderlijke keuze verdedigbaar blijft, omdat je handelt vanuit betrokkenheid, loyaliteit en verantwoordelijkheid, waardoor het voor jezelf logisch blijft waarom je doet wat je doet, terwijl je ondertussen niet ziet dat het geheel van die keuzes je steeds verder verwijdert van wat je eerder als belangrijk hebt benoemd.

Je maakt het kloppend.

Maar dat betekent niet dat het klopt.

Wat logisch voelt, klopt niet altijd

In het begin voel je nog dat er iets schuurt, dat je over je grens gaat of dat je werkweek zich vormt op een manier die niet meer aansluit bij hoe je wilt leidinggeven, maar naarmate je dit vaker doet zonder het te onderbreken, verandert er iets fundamenteels, omdat dat gevoel minder scherp wordt en je langzaam went aan een manier van werken die je nooit bewust hebt gekozen.

En dat is het punt waarop het gevaarlijk wordt.

Niet omdat het erger wordt.

Maar omdat je het minder voelt.

Gewenning is geen oplossing.

Het is een signaal dat je jezelf hebt aangepast.

Gewenning maskeert wat niet meer klopt

Veel leidinggevenden verwarren dit met draagkracht, omdat ze blijven functioneren, blijven leveren en hun verantwoordelijkheid blijven dragen, terwijl wat er in werkelijkheid gebeurt is dat ze zichzelf steeds verder vormen naar een situatie die niet meer klopt met hun eigen standaard.

Dat voelt sterk.

Maar dat is het niet.

Draagkracht betekent dat je spanning kunt dragen zonder jezelf te verliezen.

Dit is jezelf verliezen zonder dat je stopt.

Draagkracht of aanpassing, dat is niet hetzelfde

Je werkweek is geen toeval.

Hij is een directe afspiegeling van wat je accepteert, van wat je niet begrenst en van wat je laat voortbestaan, en zolang je blijft toestaan wat niet klopt, blijft je werkweek zich vormen op een manier die daar het gevolg van is, ongeacht hoe scherp je kunt benoemen wat je eigenlijk anders zou willen.

Je agenda laat zien wat jij accepteert

Je agenda liegt niet.

Hij laat zien wat jij accepteert.

En precies daar ontstaat de spanning.

Omdat je ergens weet dat dit niet is hoe je wilt werken, terwijl je tegelijkertijd merkt dat je het laat gebeuren, en dat is het punt waarop leiderschap zichtbaar wordt.

Niet in wat je zegt dat belangrijk is.

Maar in wat je niet langer toestaat wanneer het schuurt.

Leiderschap wordt zichtbaar in wat je begrenst

Als je dit herkent, dan weet je waarschijnlijk ook dat dit niet ontstaat door één verkeerde keuze, maar door alles wat je blijft laten gebeuren terwijl je denkt dat het nog binnen je grenzen valt, en dat dit precies de laag is waarin je jezelf blijft herhalen terwijl je denkt dat je het onder controle hebt.

En daar verandert niets door er alleen anders naar te kijken.

Dit doorbreek je niet door inzicht.
Dit doorbreek je door begrenzing.

Dit verandert niet door inzicht alleen

En dat is precies het punt waarop veel leidinggevenden vastlopen, omdat ze wel zien wat er gebeurt, maar niet onderbreken wat ze blijven toestaan, terwijl dat de enige plek is waar werkelijk iets verandert.

Daar begint het werk waar je dit niet alleen doorbreekt.

Daar begint het werk van The Premium Leadership Code.

Als je ziet hoe je jezelf langzaam verliest zonder dat je het direct doorhebt, dan wordt ook zichtbaar dat je dit al langer voelt, maar het steeds opnieuw voor je uitschuift.

👉 Lees verder: Je voelt het al langer, maar je stelt het uit