Je waarden blijven leeg zolang ze je niets kosten

Vervolg van het artikel

Je kunt tijd maken voor je team.

Je kunt ruimte houden voor overleg.
Je kunt blijven schakelen wanneer dat nodig is.
Je kunt blijven oplossen wanneer iets vastloopt.

En zolang dat lukt, lijkt het alsof alles klopt.

Niet omdat je bewust kiest.

Maar omdat je niets hoeft te laten.

De illusie van kloppend leiderschap

Wat hier gebeurt, is dat je leiderschap wordt beoordeeld in een situatie waarin er nog niets op het spel staat, waardoor het lijkt alsof je waarden richting geven aan je gedrag, terwijl ze in werkelijkheid nog niet getest zijn op het moment dat het ertoe doet.

Je ervaart geen echte spanning.

Je hoeft niets uit te sluiten.
Je hoeft geen duidelijke grens te trekken.

En daardoor ontstaat een gevoel van consistentie dat in werkelijkheid nog niet onder druk is gebracht.

Dat is geen probleem.

Totdat het dat wel wordt.

Het moment waarop het niet meer naast elkaar kan bestaan

Er komt altijd een moment waarop alles niet meer samen kan, omdat de druk toeneemt, de verwachtingen zich opstapelen en de ruimte die je hebt niet meer voldoende is om alles te blijven doen wat je gewend bent, en precies daar ontstaat het punt waarop zichtbaar wordt wat je werkelijk belangrijk vindt.

Niet in woorden.

Maar in keuzes.

Wanneer je moet besluiten wat blijft en wat niet.
Wanneer je moet kiezen waar je tijd naartoe gaat en waar niet.
Wanneer je moet bepalen wat van jou is en wat niet meer.

En precies daar ontstaat het verschil.

Waarom dit moment zo vaak wordt uitgesteld

Wat veel leidinggevenden doen op dat moment, is proberen om alles toch passend te maken, omdat het ongemakkelijk voelt om iets te laten, om ergens niet op in te gaan of om een grens te trekken die spanning oplevert, waardoor ze blijven zoeken naar manieren om alles in stand te houden, ook wanneer dat eigenlijk niet meer mogelijk is.

Je schuift.

Je past aan.
Je rekt je tijd op.
Je lost het toch nog even op.

Niet omdat het klopt.

Maar omdat het makkelijker voelt dan kiezen.

En daarmee blijft de illusie in stand.

Zonder verlies geen helderheid

Zolang je niets hoeft te laten, blijft onduidelijk wat werkelijk belangrijk is, omdat alles ruimte krijgt en niets wordt uitgesloten, waardoor je waarden niet scherp worden en je gedrag zich blijft aanpassen aan wat zich aandient in plaats van dat het gestuurd wordt door bewuste keuzes.

Helderheid ontstaat niet door alles te blijven doen.

Helderheid ontstaat door te zien wat je niet meer doet.

Wat je laat.

Wat je begrenst.

En juist daar wordt zichtbaar wat werkelijk prioriteit heeft.

Je blijft doen wat je niet kiest

Wat hier onder ligt, is dat veel gedrag niet het resultaat is van een bewuste keuze, maar van het uitblijven van een keuze, waardoor je blijft doen wat zich aandient, wat verwacht wordt en wat op dat moment logisch voelt, zonder dat het daadwerkelijk voortkomt uit wat jij als leidinggevende noodzakelijk acht.

En dat is verraderlijk.

Omdat het voelt alsof je handelt.

Terwijl je in werkelijkheid reageert.

Dit is het punt waarop veel leidinggevenden blijven hangen

Omdat dit moment vraagt dat je niet alleen ziet wat er moet veranderen, maar ook daadwerkelijk iets loslaat wat tot nu toe onderdeel was van hoe je werkte, en dat is precies waar veel leidinggevenden blijven hangen, omdat ze blijven zoeken naar een manier waarop alles kan blijven bestaan zonder dat ze iets hoeven op te geven.

Maar die manier bestaat niet.

Niet wanneer de druk toeneemt.

Niet wanneer het ertoe doet.

Hier wordt zichtbaar wat je werkelijk belangrijk vindt

Want op het moment dat je iets moet laten, wordt zichtbaar wat blijft staan, en dat is het moment waarop je niet langer kunt terugvallen op intentie of uitleg, maar moet handelen op een manier die zichtbaar maakt wat voor jou werkelijk prioriteit heeft.

Niet wat je zegt.

Maar wat je overhoudt wanneer niet alles meer kan.

Hier begint het werk dat je niet oplost met inzicht

En precies daar ontstaat het kantelpunt waarop inzicht geen rol meer speelt, omdat je allang weet wat belangrijk is, maar je gedrag nog niet verandert op de momenten waarop het ertoe doet, en dat is ook de laag waarop veel leidinggevenden zichzelf blijven herhalen zolang ze blijven functioneren binnen een werkweek waarin ze alles proberen te blijven doen.

Dit is waar The Premium Leadership Code begint.

Niet bij het benoemen van waarden.

Maar bij het moment waarop je ziet dat je niet kiest.

Omdat daar zichtbaar wordt waar je blijft doen wat zich aandient, waar je geen grens trekt en waar je gedrag niet gestuurd wordt door wat je belangrijk vindt, maar door wat er gebeurt.

En juist daar ligt het werk dat nodig is om je leiderschap terug te brengen naar iets dat niet alleen klopt in woorden, maar ook in hoe je daadwerkelijk werkt.

Wat dit van je vraagt

Het vraagt dat je accepteert dat niet alles kan blijven bestaan.

Het vraagt dat je bereid bent om iets te laten.

Het vraagt dat je kiest, ook wanneer dat spanning oplevert.

Als je merkt dat je pas helder krijgt wat belangrijk is wanneer je iets moet laten, dan wordt ook zichtbaar dat die helderheid pas ontstaat op het moment dat het schuurt, en precies daar ga ik in het volgende artikel dieper op in:

👉 Je weet pas wat je belangrijk vindt als het schuurt