Je put jezelf uit door te blijven doen wat je allang niet meer wilt
kennisbank > drijfveren en kernwaarden > je put jezelf ut door te blijven doen wat je allang niet meer wilt
Wanneer je aan het einde van een werkdag merkt dat je leeg bent, dat je concentratie afneemt en dat zelfs momenten van rust niet meer het effect hebben dat ze ooit hadden, ligt het voor de hand om te denken dat het simpelweg te veel is geweest, dat de optelsom van alles wat er op je afkwam de grens heeft bereikt van wat je kunt dragen.
Liever luisteren of kijken?
Jij kiest hoe je deze inzichten tot je neemt.
🎙️ Podcast – beluister dit blog onderweg of tijdens een rustig moment, zodat je geen seconde verliest maar wel vooruitgang boekt.
🎥 Video – bekijk de kernpunten in een korte, krachtige video en ontdek hoe je direct verschil maakt in je leiderschap.
Vervolg van het artikel
En ergens klopt dat.
Maar het verklaart niet waarom het blijft terugkomen.
Want als het alleen de hoeveelheid werk zou zijn, dan zou herstel voldoende moeten zijn om het te doorbreken, dan zou afstand nemen ervoor moeten zorgen dat je niet alleen oplaadt, maar ook anders terugkomt, met een manier van werken die beter vol te houden is.
En dat gebeurt niet.
Omdat de oorzaak ergens anders ligt.
Wat je uitput, is dat je blijft afwijken van wat je al weet
De werkelijke uitputting ontstaat op het moment dat je structureel blijft doen wat niet meer klopt, terwijl je dat allang ziet, voelt en kunt benoemen, maar er niet naar handelt, waardoor er een constante spanning ontstaat tussen wat je weet en wat je doet.
Die spanning kost energie.
Niet incidenteel.
Maar continu.
In gesprekken waarin je meegaat terwijl je iets anders wilt zeggen.
In keuzes die je uitstelt terwijl ze al genomen zijn.
In momenten waarop je verantwoordelijkheid blijft dragen die niet van jou is.
En juist omdat je het weet, kost het meer.
Je hoeft niet harder te werken, je moet stoppen met jezelf tegenwerken
Het ligt voor de hand om te denken dat de oplossing zit in minder doen, beter plannen of meer ruimte creëren, terwijl het probleem niet zit in de hoeveelheid die je doet, maar in de richting waarin je het doet, omdat je energie verliest op het moment dat je handelt tegen wat voor jou klopt.
Dat maakt het zwaar.
Niet alleen fysiek.
Maar ook mentaal.
Omdat je voortdurend moet compenseren voor keuzes die je eigenlijk niet wilt maken.
En dat houd je vol.
Tot het niet meer gaat.
Je werkweek wordt een compromis in plaats van een keuze
Wanneer je blijft afwijken van wat je eigenlijk wilt, ontstaat er een werkweek die voelt als een compromis tussen wat er van je verwacht wordt en wat jij belangrijk vindt, waardoor je voortdurend balanceert zonder echt positie in te nemen, en dat maakt dat je rol verschuift zonder dat je daar bewust voor kiest.
Je blijft functioneren.
Maar je leidt niet meer zoals je wilt.
En dat verschil voel je.
Niet altijd scherp.
Maar wel constant.
Wat je laat liggen, verdwijnt niet, het stapelt zich op
Elke keer dat je niet handelt naar wat je weet, blijft het aanwezig, niet zichtbaar in één moment maar wel voelbaar over tijd, omdat het zich opstapelt tot een patroon waarin je steeds verder af komt te staan van hoe je eigenlijk wilt werken, waardoor de afstand tussen bedoeling en gedrag groter wordt.
En hoe groter die afstand, hoe meer energie het kost om hem te overbruggen.
Totdat dat niet meer lukt.
Dit is het punt waarop veel leidinggevenden blijven hangen
Niet omdat ze het niet zien.
Maar omdat dit het moment is waarop het persoonlijk wordt.
Want hier gaat het niet meer over drukte, planning of omstandigheden.
Hier gaat het over gedrag.
Over keuzes.
Over verantwoordelijkheid.
En precies daarom blijft het vaak zoals het is.
Omdat veranderen betekent dat je moet stoppen met wat je al zo lang doet.
Dit verandert niet door inzicht, maar door congruentie
Je kunt dit begrijpen, analyseren en uitleggen, en waarschijnlijk doe je dat al, maar zolang je gedrag niet verandert, blijft de spanning bestaan en blijft je werkweek zich ontwikkelen op een manier die energie kost in plaats van oplevert.
Wat nodig is, is congruentie.
Dat wat je weet, zichtbaar wordt in wat je doet.
Niet af en toe.
Maar structureel.
Ook wanneer het schuurt.
Binnen The Premium Leadership Code ligt precies daar de kern, omdat het niet gaat over beter begrijpen, maar over het moment waarop je stopt met handelen tegen jezelf in en keuzes maakt die blijven staan, waardoor je werkweek verandert omdat jij verandert.
De vraag die overblijft laat zich niet meer ontwijken
Op het moment dat je ziet dat je uitputting niet voortkomt uit de hoeveelheid werk, maar uit het feit dat je blijft doen wat je eigenlijk niet meer wilt, verschuift de vraag automatisch van hoe je het lichter maakt naar waarom je blijft doorgaan zoals je doet.
En dat is geen comfortabele vraag.
Maar wel de enige die iets verandert.
Dit artikel maakt onderdeel uit van een cluster. Wil je alle artikelen lezen, start dan bij
"Je energie lekt niet door je werk, maar door wat je blijft tolereren"
René Rensen I De Onderwijskapitein
" Wanneer je blijft afwijken van wat je eigenlijk wilt, ontstaat er een werkweek die voelt als een compromis tussen wat er van je verwacht wordt en wat jij belangrijk vindt, waardoor je voortdurend balanceert zonder echt positie in te nemen, en dat maakt dat je rol verschuift zonder dat je daar bewust voor kiest."
René Rensen