Je put jezelf uit door te blijven doen wat je allang niet meer wilt
kennisbank > drijfveren en kernwaarden > je put jezelf ut door te blijven doen wat je allang niet meer wilt
Wanneer je aan het einde van een werkdag merkt dat je leeg bent, dat je concentratie afneemt en dat zelfs momenten van rust minder effect hebben dan je zou willen, ligt het voor de hand om te denken dat het simpelweg te veel is geweest.
Dat de optelsom van alles wat er op je afkwam de grens heeft bereikt van wat je kunt dragen en dat vermoeidheid daar een logisch gevolg van is.
Liever luisteren of kijken?
Jij kiest hoe je deze inzichten tot je neemt.
🎙️ Podcast – beluister dit blog onderweg of tijdens een rustig moment, zodat je geen seconde verliest maar wel vooruitgang boekt.
🎥 Video – bekijk de kernpunten in een korte, krachtige video en ontdek hoe je direct verschil maakt in je leiderschap.
Vervolg van het artikel
En ergens klopt dat.
Maar het verklaart niet waarom het blijft terugkomen.
Want als het alleen de hoeveelheid werk zou zijn, dan zou herstel voldoende moeten zijn om het te doorbreken, dan zou afstand nemen ervoor moeten zorgen dat je niet alleen oplaadt, maar ook anders terugkomt, met een manier van werken die beter vol te houden is.
En dat gebeurt niet.
Omdat de oorzaak ergens anders ligt.
Wat je uitput is niet wat je doet, maar wat niet meer klopt
De werkelijke uitputting ontstaat op het moment dat je structureel blijft doen wat niet meer klopt met hoe je wilt werken, terwijl je dat allang ziet, voelt en kunt benoemen, maar er niet naar handelt, waardoor er een constante spanning ontstaat tussen wat je weet en wat je doet.
Die spanning kost energie.
Niet incidenteel.
Maar continu.
In gesprekken waarin je meegaat terwijl je iets anders wilt zeggen.
In keuzes die je uitstelt terwijl ze al genomen zijn.
In momenten waarop je blijft dragen wat niet van jou is.
En juist omdat je het weet, kost het meer.
Je blijft functioneren, maar je wijkt af van jezelf
Wat dit verraderlijk maakt, is dat je blijft functioneren, dat je je werk blijft doen, dat je blijft leveren wat er van je verwacht wordt en dat je omgeving daar vaak weinig van merkt, waardoor het lijkt alsof het wel gaat.
Maar onder de oppervlakte verschuift er iets.
Niet zichtbaar in prestaties.
Maar voelbaar in hoe je werkt.
Je wijkt af van hoe je eigenlijk wilt leidinggeven.
Niet in één moment.
Maar in hoe je dag eruitziet.
In hoe je keuzes maakt.
In hoe vaak je jezelf passeert.
Wat je laat liggen, verdwijnt niet, het stapelt zich op
Elke keer dat je niet handelt naar wat je weet, blijft het aanwezig, niet zichtbaar in één moment maar wel voelbaar over tijd, omdat het zich opstapelt tot een patroon waarin de afstand tussen wat je wilt en wat je doet steeds groter wordt.
En hoe groter die afstand wordt, hoe meer energie het kost om het vol te houden.
Tot het moment waarop je merkt dat het niet meer vanzelf gaat.
Niet omdat je het niet aankunt.
Maar omdat het niet meer klopt.
Dit is het punt waarop het niet meer gaat over energie
Veel leidinggevenden blijven in deze fase zoeken naar oplossingen in rust, herstel of het tijdelijk verminderen van werkdruk, omdat dat het meest logisch voelt wanneer je moe bent.
En precies hier blijft het voor de meeste leidinggevenden hangen, omdat ze proberen te herstellen van iets wat ze ondertussen blijven herhalen.
Tot hier lijkt het een energievraag.
Vanaf hier wordt het een gedragsvraag.
Je komt hier niet doorheen door meer rust te nemen
Niet omdat rust niet nodig is.
Maar omdat het probleem niet zit in herstel.
Je kunt pauze nemen, afstand creëren en proberen op te laden, maar zolang je daarna terugkeert naar dezelfde manier van werken waarin je blijft doen wat niet klopt, zal de vermoeidheid terugkomen.
En precies daarom verandert er zo weinig.
Niet omdat je het niet probeert.
Maar omdat je blijft herstellen binnen een patroon dat je uitput.
Je kunt dit niet oplossen door minder te doen.
Omdat het probleem zit in wat je blijft doen.
Dit is het punt waarop je jezelf blijft herhalen
De meeste leidinggevenden zien dit moment.
Ze voelen dat hun energie niet alleen wordt beïnvloed door drukte, maar door hoe ze werken.
Ze herkennen waar ze zichzelf blijven tegenkomen.
En toch verandert er weinig.
En precies hier blijven de meeste leidinggevenden hangen, omdat ze wel voelen wat niet meer klopt, maar het gedrag dat daarbij hoort niet doorbreken.
Niet omdat ze het niet willen.
Maar omdat het iets vraagt.
Hier ligt de verschuiving die het verschil maakt
Niet omdat je het niet begrijpt.
Maar omdat dit het punt is waarop inzicht niet meer voldoende is.
Je kunt blijven analyseren waar het misgaat, blijven benoemen wat anders zou moeten en blijven reflecteren op je gedrag, maar zolang je op het moment zelf blijft doen wat je altijd hebt gedaan, verandert er niets.
Binnen The Premium Leadership Code ligt precies daar de verschuiving, omdat je stopt met handelen tegen wat voor jou klopt en keuzes maakt die blijven staan, ook wanneer dat spanning oplevert en iets verandert in hoe je werkt.
Dat is geen kleine stap.
Dat is een andere manier van werken.
De vraag die je niet meer kunt ontwijken
De vraag is niet waarom je moe bent.
De vraag is waarom je doorgaat.
Je kunt blijven doen wat je doet en jezelf blijven vertellen dat het erbij hoort, dat het tijdelijk is en dat het later wel anders wordt.
Of je besluit dat dit het moment is waarop je stopt met jezelf uitputten door te blijven doen wat je allang niet meer wilt.
Niet in theorie.
Maar in hoe je werkt.
Waar dit begon en waarom het blijft bestaan
Wie dit scherp ziet, herkent dat deze uitputting niet op zichzelf staat, maar voortkomt uit alles wat daaraan voorafging, uit wat je bleef tolereren, waar je bleef meebewegen en wat je niet hebt begrensd, waardoor zichtbaar wordt dat dit geen los probleem is maar het gevolg van een patroon dat zich al langer ontwikkelt.
En precies daarom kom je onvermijdelijk terug bij het begin.
Bij de momenten waarop je iets liet passeren waarvan je wist dat het niet klopte.
Bij wat je bleef toestaan.
Lees daarom “Je energie lekt niet door je werk, maar door wat je blijft tolereren”, omdat daar zichtbaar wordt waar dit patroon begint en waarom het zich blijft herhalen zolang je het niet doorbreekt.
René Rensen I De Onderwijskapitein
" Wanneer je blijft afwijken van wat je eigenlijk wilt, ontstaat er een werkweek die voelt als een compromis tussen wat er van je verwacht wordt en wat jij belangrijk vindt, waardoor je voortdurend balanceert zonder echt positie in te nemen, en dat maakt dat je rol verschuift zonder dat je daar bewust voor kiest."
René Rensen