Je energie lekt niet door je werk, maar door wat je blijft tolereren

Vervolg van het artikel

En toch is dat niet waar het werkelijk begint.

De uitputting zit zelden in de hoeveelheid alleen.
Die zit in wat je ondertussen blijft toestaan.

Niet omdat je dat niet ziet.
Maar omdat je het laat gebeuren.

Wat je laat passeren, vormt hoe je werkt

In de dagelijkse praktijk zijn het geen grote besluiten die bepalen hoe je werkweek eruitziet, maar een opeenstapeling van kleine momenten waarin je iets accepteert waarvan je eigenlijk al weet dat het niet klopt, terwijl je jezelf overtuigt dat het nu even nodig is, dat het sneller is of dat het gedoe voorkomt als je het anders doet.

Daar zit de verschuiving.

Niet in één zichtbaar moment.

Maar in herhaling.

En juist doordat die momenten klein lijken, blijven ze buiten beeld, terwijl ze zich ondertussen opstapelen tot een patroon dat bepaalt hoe jij werkt, hoe je reageert en hoeveel ruimte je nog overhoudt voor datgene waarvan je weet dat het je rol werkelijk vraagt.

Je handelt niet vanuit onwetendheid, maar vanuit vermijding

Het is een misvatting om te denken dat dit ontstaat doordat je het niet scherp hebt, want de meeste leidinggevenden herkennen deze momenten direct, voelen waar iets schuurt en kunnen vaak precies benoemen wat er anders zou moeten, terwijl ze tegelijkertijd merken dat ze er niet naar handelen.

Daar zit geen gebrek aan inzicht.

Daar zit vermijding.

Niet van het werk.
Maar van de reactie.

De spanning die ontstaat wanneer je iets teruglegt.
De frictie wanneer je begrenst.
De verandering in dynamiek wanneer jij niet langer opvangt wat blijft liggen.

En precies daarom blijft het zoals het is.

Wat je tolereert, kost geen tijd maar energie

Aan de oppervlakte lijkt het alsof het probleem zit in tijd, in volle dagen en een gebrek aan ruimte, maar wat eronder gebeurt is dat je voortdurend tegen jezelf ingaat, doordat je blijft instemmen met wat niet klopt, waardoor elke keuze energie kost voordat je überhaupt begint met wat er gedaan moet worden.

Dat is wat het zwaar maakt.

Niet alleen het doen.

Maar het vooraf al weten dat het niet klopt.

En daar vervolgens toch in meegaan.

Je werkweek laat niets aan interpretatie over

Wie bereid is om echt te kijken naar hoe zijn werkweek zich vormt, ziet geen toevallige opeenstapeling van taken, maar een patroon van keuzes en momenten waarin iets is blijven liggen wat eigenlijk begrensd had moeten worden, waardoor zichtbaar wordt waar ruimte verloren gaat en waar gedrag zich blijft herhalen.

Daar zie je het terug.

In wat er op je agenda staat.
In wat er niet op staat.
En in wat steeds terugkomt.

Niet omdat het moet.

Maar omdat jij het niet hebt doorbroken.

De prijs zit dieper dan vermoeidheid

Wat je voelt als moeheid is zelden alleen fysiek of mentaal, maar heeft te maken met het feit dat je steeds verder af komt te staan van hoe je eigenlijk wilt werken, doordat je week zich vormt naar wat je blijft toestaan in plaats van naar wat jij bewust kiest, waardoor je rol verschuift zonder dat je daar expliciet voor kiest.

Dat voel je.

In hoe je beslissingen neemt.
In hoeveel ruimte je ervaart.
In hoe vaak je reageert in plaats van stuurt.

En ergens weet je dat dit niet is hoe het bedoeld is.

Dit verandert niet door inzicht, maar door wat je stopt

Het punt waarop dit kantelt, ligt niet in beter begrijpen, analyseren of reflecteren, maar in het moment waarop je stopt met tolereren wat je allang wilt doorbreken, ook wanneer dat betekent dat je iets moet laten, iemand moet teleurstellen of een patroon moet verstoren dat tot nu toe heeft gewerkt.

Dat is geen nuanceverschil.

Dat is waar het verandert.

Binnen The Premium Leadership Code ligt precies daar de verschuiving, niet in wat je weet maar in wat je niet langer accepteert, waardoor je werkweek zich anders gaat vormen omdat jij andere keuzes maakt die blijven staan.

De vraag is niet of je dit herkent

De vraag is waar je blijft toestaan wat je allang wilt veranderen.

En hoe lang nog.

Daarover schrijf ik in mijn volgende artikel: Elke keer dat je ja zegt terwijl je nee voelt, lever je leiderschap in