Je energie lekt niet door je werk, maar door wat je blijft tolereren

Vervolg van het artikel

Die verklaring voelt niet alleen logisch, maar ook veilig.

Want zolang het probleem zit in de hoeveelheid werk, ligt de oplossing buiten je.

Dan kun je blijven zoeken naar manieren om het beter te organiseren, efficiënter te werken of ergens ruimte te creëren die er in de praktijk nauwelijks is, terwijl je ondertussen merkt dat er ondanks alle pogingen weinig wezenlijk verandert in hoe je werkweek voelt.

En precies daar begint het te wringen.

Niet omdat je het niet aankunt.

Maar omdat het probleem ergens anders ligt.

Wat je uitput is wat je blijft toestaan

De uitputting die je ervaart, ontstaat zelden door de hoeveelheid werk alleen, maar door wat je ondertussen blijft toestaan terwijl je allang weet dat het niet klopt, waardoor je werkweek zich niet alleen vult met taken en verantwoordelijkheden, maar met alles wat je had moeten begrenzen en niet hebt gedaan.

Dat gebeurt niet in grote, zichtbare momenten.

Het zit in kleine verschuivingen.

Een overleg dat je laat staan terwijl je weet dat het weinig toevoegt.
Een vraag die je oppakt omdat het sneller is dan uitleggen waarom niet.
Een beslissing die je uitstelt omdat je geen zin hebt in de reactie.

Op zichzelf lijken die momenten onschuldig.

Maar wat zich herhaalt, wordt een patroon.

En wat een patroon wordt, bepaalt hoe je werkt.

Niet omdat je dat bewust kiest.

Maar omdat je eraan went.

Je weet het al, maar handelt er niet naar

Het is verleidelijk om te denken dat dit ontstaat doordat je het niet scherp hebt, alsof er nog iets ontbreekt in je inzicht of overzicht, terwijl de meeste leidinggevenden precies kunnen aanwijzen waar het schuurt, waar ze te veel oppakken en waar ze blijven doen wat eigenlijk niet meer klopt, maar tegelijkertijd merken dat ze er niet naar handelen.

Daar zit geen gebrek aan kennis.

Daar zit vermijding.

Niet van het werk.

Maar van wat er gebeurt als je het anders doet.

Wat je vermijdt is niet het werk, maar de reactie

De spanning in een gesprek waarin je iets teruglegt.
De irritatie die kan ontstaan wanneer je een grens stelt.
De verandering in dynamiek wanneer jij niet langer opvangt wat blijft liggen.

Dat is wat je voor bent.

En dus kies je, vaak zonder dat je het expliciet zo benoemt, voor wat op korte termijn het minst schuurt, waardoor je blijft doen wat nodig is om het soepel te houden, terwijl je ondertussen voelt dat het je iets kost.

En precies hier blijft het voor de meeste leidinggevenden hangen, omdat vanaf dit punt niet langer inzicht het verschil maakt, maar gedrag dat zichtbaar wordt op het moment dat het ertoe doet.

Tot hier is inzicht, vanaf hier begint gedrag

Tot hier kun je analyseren.

Vanaf hier moet je kiezen.

En dat is het punt waarop het vaak stilvalt.

Niet omdat je niet weet wat je zou moeten doen.

Maar omdat je voelt wat het betekent om het daadwerkelijk te doen.

Want op het moment dat je stopt met tolereren wat niet klopt, verandert er iets.

Niet alleen in je werkweek.

Maar ook in hoe anderen op je reageren.

En precies daarom blijft het zoals het is.

Je werkweek is een optelsom van wat je accepteert

Je werkweek is in die zin geen optelsom van taken.

Het is een optelsom van wat je accepteert.

Daar zie je waar je ruimte verliest, waar je blijft dragen wat niet van jou is en waar je keuzes uitstelt die eigenlijk al genomen zijn, waardoor je agenda zich vult met alles wat je niet hebt begrensd en je energie langzaam maar zeker weglekt.

Dat lek zit niet in uren.

Het zit in tegenstrijdigheid.

De echte vermoeidheid zit in het verschil tussen weten en doen

In het verschil tussen wat je weet en wat je doet.

En hoe groter dat verschil wordt, hoe meer energie het kost om het vol te houden.

Wat je voelt als vermoeidheid is daarom zelden alleen fysiek of mentaal, maar ontstaat doordat je structureel blijft handelen tegen wat voor jou klopt, waardoor elke dag meer energie vraagt dan nodig zou zijn wanneer je keuzes maakt die wel in lijn zijn met hoe je wilt werken.

Dat voel je in hoe je beslissingen neemt.

In hoeveel ruimte je nog ervaart om na te denken.

In hoe vaak je bezig bent met bijsturen in plaats van richting geven.

En ergens weet je dat dit niet is hoe het bedoeld is.

Dit is het punt waar je niet alleen doorheen komt

Niet omdat je het niet kunt.

Maar omdat je het anders wilt.

En toch verandert er weinig.

Niet omdat je het niet scherp hebt.

Maar omdat dit het punt is waarop je niet verder komt door het nog beter te begrijpen, omdat juist hier zichtbaar wordt wat je in de praktijk blijft herhalen.

Dit is het punt waarop je niet doorheen komt door nog een keer te analyseren waar het misgaat, omdat je al weet waar het schuurt, maar het gedrag dat dit in stand houdt niet doorbreekt zolang je blijft doen wat je altijd hebt gedaan.

En dat is precies waarom dit zo hardnekkig is.

Je redt het namelijk wel.

Je blijft functioneren.

Je houdt het draaiende.

En juist daardoor blijft het bestaan.

Hier ligt de verschuiving in hoe je leidinggeeft

Binnen The Premium Leadership Code ligt precies hier de verschuiving, niet in het toevoegen van nog meer inzicht, maar in het moment waarop je stopt met tolereren wat je allang wilt doorbreken en keuzes gaat maken die blijven staan, ook wanneer dat spanning oplevert en iets verandert in hoe je werkt en hoe anderen op je reageren.

Dat is geen kleine aanpassing.

Dat is een andere manier van leidinggeven.

De vraag die je niet meer kunt ontwijken

De vraag is daarom niet of je dit herkent.

De vraag is waar je blijft toestaan wat je allang wilt veranderen.

En wat je daarmee doet.

Je kunt dit blijven zien, benoemen en verklaren, en jezelf blijven vertellen dat het nu eenmaal zo gaat, dat het erbij hoort en dat het later wel anders wordt.

Of je besluit dat dit het moment is waarop je stopt met tolereren wat je energie kost en begint met keuzes die ervoor zorgen dat je werkweek weer klopt.

Niet in theorie.

Maar in hoe je daadwerkelijk werkt.

Wie hier scherp ziet waar energie weglekt, komt onvermijdelijk bij een volgende laag, omdat tolereren zelden op zichzelf staat en bijna altijd samenhangt met momenten waarop je iets anders voelt dan je laat zien.

Want zolang je blijft instemmen terwijl je ergens al weet dat het niet klopt, blijft het patroon bestaan, hoe bewust je er ook van bent.

Daar wordt zichtbaar hoe subtiel je leiderschap verschuift, niet in grote besluiten maar in kleine momenten die zich blijven herhalen.

Lees daarom verder in “Elke keer dat je ja zegt terwijl je nee voelt, lever je leiderschap in”, waarin zichtbaar wordt wat er gebeurt op het moment dat je niet handelt naar wat je eigenlijk al weet.