Je betaalt een prijs wanneer je blijft leven naar verwachtingen
kennisbank > drijfveren en kernwaarden > je betaalt een prijs wanneer je blijft leven naar verwachtingen
Er zijn maar weinig leidinggevenden die bewust besluiten om hun eigen kernwaarden los te laten, omdat vrijwel iedereen met de beste bedoelingen werkt, verantwoordelijkheid neemt en probeert te doen wat nodig is om de organisatie draaiende te houden, waardoor het aanpassen aan verwachtingen vaak niet voelt als een keuze tegen jezelf, maar als een logisch gevolg van de rol die je hebt.
Liever luisteren of kijken?
Jij kiest hoe je deze inzichten tot je neemt.
🎙️ Podcast – beluister dit blog onderweg of tijdens een rustig moment, zodat je geen seconde verliest maar wel vooruitgang boekt.
🎥 Video – bekijk de kernpunten in een korte, krachtige video en ontdek hoe je direct verschil maakt in je leiderschap.
Vervolg van het artikel
Je springt bij wanneer het nodig is.
Je vangt op wat anders blijft liggen.
Je beweegt mee wanneer de situatie daarom vraagt.
En op het eerste gezicht lijkt daar niets mis mee.
Sterker nog, het voelt professioneel.
Totdat je kijkt wat het je kost.
Aanpassen voelt als leiderschap, maar is het niet altijd
Wat dit proces zo verraderlijk maakt, is dat aanpassen vaak wordt gezien als een vorm van goed leiderschap, omdat het getuigt van betrokkenheid, flexibiliteit en verantwoordelijkheidsgevoel, terwijl het tegelijkertijd het punt kan zijn waarop je structureel afwijkt van wat je zelf belangrijk vindt, zonder dat je dat expliciet zo benoemt.
Je lost het op omdat het moet.
Je neemt het over omdat het sneller is.
Je zegt ja omdat het logisch voelt.
En daarmee blijft alles werken.
Behalve jij.
De verschuiving die je niet meteen ziet
Je verliest je leiderschap niet in één grote beslissing, maar in kleine, ogenschijnlijk logische keuzes die zich opstapelen en ervoor zorgen dat je werkweek zich steeds verder verwijdert van wat je eigenlijk belangrijk vindt, terwijl het aan de buitenkant blijft lijken alsof je het goed doet.
Je merkt dat je minder ruimte hebt om vooruit te denken.
Je merkt dat je vaker reageert dan stuurt.
Je merkt dat je energie verandert.
Niet in één keer.
Maar geleidelijk.
En juist daardoor blijft het onder de radar.
Waarom je blijft doen wat niet meer klopt
Het lastige is dat dit gedrag zichzelf in stand houdt, omdat het direct resultaat oplevert: problemen worden opgelost, mensen zijn geholpen en de dag loopt door, waardoor het moeilijk wordt om te stoppen met iets wat zichtbaar werkt, zelfs wanneer je voelt dat het op de langere termijn niet klopt.
Je voorkomt gedoe.
Je houdt de boel draaiende.
Je blijft betrouwbaar.
En precies daarom ga je door.
Niet omdat het goed is.
Maar omdat het werkt.
De prijs die je betaalt zonder dat iemand het vraagt
Wat zelden expliciet wordt benoemd, is dat er een prijs zit op het moment dat je structureel blijft leven naar verwachtingen in plaats van naar je eigen waarden, en die prijs wordt niet altijd zichtbaar in resultaten, maar wel in hoe je je werk ervaart.
Je werkweek voelt voller dan nodig is.
Je hoofd blijft langer “aan” dan je zou willen.
Je merkt dat je minder scherp wordt in je keuzes.
En misschien nog wel het belangrijkste:
je voelt dat je minder richting geeft dan je eigenlijk wilt.
Niet omdat je het niet kunt.
Maar omdat je het niet doet.
Wanneer functioneren het overneemt van leiderschap
Op dit punt verschuift er iets fundamenteels.
Je blijft functioneren.
Je blijft doen wat nodig is.
Je blijft voldoen aan verwachtingen.
Maar je leiderschap wordt minder zichtbaar.
Niet omdat je minder capabel bent.
Maar omdat je gedrag niet meer wordt gestuurd door wat jij belangrijk vindt, maar door wat er op je afkomt.
En dat verschil lijkt klein.
Maar is allesbepalend.
Hier ontstaat het innerlijk conflict
Want ergens weet je dit.
Je voelt dat je keuzes maakt die niet passen bij hoe je wilt leidinggeven.
Je ziet waar je blijft meebewegen terwijl je eigenlijk wilt begrenzen.
En precies daar ontstaat spanning.
Niet zichtbaar voor anderen.
Maar wel voelbaar voor jou.
Omdat je weet dat het niet klopt.
Waarom inzicht dit niet oplost
Dit is het punt waarop inzicht geen enkele toegevoegde waarde meer heeft, omdat je allang ziet wat er gebeurt en waarom je doet wat je doet, terwijl je gedrag niet verandert op de momenten waarop het ertoe doet, en dat maakt dit ook het punt waarop veel leidinggevenden blijven hangen zonder dat ze het expliciet benoemen.
Ze blijven reflecteren.
Ze blijven analyseren.
Ze blijven zoeken naar verklaringen.
Terwijl het vraagstuk allang verschoven is naar gedrag.
En gedrag verandert niet door inzicht.
Maar door keuze.
Hier begint het werk dat alles verandert
En precies daar ontstaat het kantelpunt.
Omdat dit niet langer gaat over begrijpen wat belangrijk is, maar over stoppen met wat niet meer klopt, ook wanneer dat betekent dat je niet langer voldoet aan verwachtingen die je tot nu toe moeiteloos invulde, en dat is het moment waarop leiderschap weer zichtbaar wordt.
Dit is waar The Premium Leadership Code begint.
Niet bij het optimaliseren van hoe je werkt.
Maar bij het doorbreken van wat je blijft doen terwijl je weet dat het niet meer klopt.
Omdat daar zichtbaar wordt waar je jezelf blijft herhalen, waar je grenzen blijven verschuiven en waar je leiderschap onder druk verdwijnt.
En juist daar ligt het werk dat nodig is om weer te werken op een manier die niet alleen effectief is, maar ook klopt.
Wat dit van je vraagt
Het vraagt dat je eerlijk kijkt naar wat je blijft doen.
Het vraagt dat je erkent wat het je kost.
Het vraagt dat je kiest, ook wanneer dat spanning oplevert.
Als je merkt wat het kost om te blijven leven naar verwachtingen, dan wordt ook zichtbaar wat er gebeurt wanneer loyaliteit daarin een rol gaat spelen, en precies daar ga ik in het volgende artikel dieper op in:
René Rensen I De Onderwijskapitein
" Dit is het punt waarop inzicht geen enkele toegevoegde waarde meer heeft, omdat je allang ziet wat er gebeurt en waarom je doet wat je doet, terwijl je gedrag niet verandert op de momenten waarop het ertoe doet, en dat maakt dit ook het punt waarop veel leidinggevenden blijven hangen zonder dat ze het expliciet benoemen."
René Rensen