Je agenda is niet het probleem, je vermijdt de keuzes die ertoe doen

Vervolg van het artikel

Die gedachte is begrijpelijk.

Want je agenda is zichtbaar.

Hij laat je zien waar je tijd naartoe gaat, waar je ruimte ontbreekt en waar je constant moet schakelen, waardoor het logisch voelt om daar de oorzaak te zoeken van de druk die je ervaart.

Maar je agenda is geen oorzaak.

Het is een resultaat.

Niet alleen van wat je plant.

Maar vooral van wat je niet hebt gekozen.

Wat je uitstelt, vult zich vanzelf

Elke keuze die je niet maakt, elke grens die je niet stelt en elk besluit dat je vooruit schuift omdat het spanning oplevert of ongemak met zich meebrengt, creëert ruimte waarin iets anders zich moeiteloos nestelt, vaak in de vorm van verzoeken, overleggen of verantwoordelijkheden die logisch lijken in het moment, maar die in werkelijkheid de plek innemen van iets wat jij had moeten bepalen.

Dat proces is zelden zichtbaar.

Het voelt alsof het gebeurt.

Maar in werkelijkheid laat je het gebeuren.

En precies daardoor ontstaat een werkweek die zich vormt buiten jou om.

Niet omdat iemand anders dat zo heeft bedacht.

Maar omdat jij niet hebt gekozen wat er wel en niet in hoort.

Je agenda wordt gevuld door wat je niet begrenst

Wanneer je eerlijk kijkt naar hoe je week zich ontwikkelt, zie je niet alleen wat er staat, maar vooral wat er ontbreekt, namelijk de momenten waarop jij bewust hebt bepaald waar je tijd naartoe gaat, waardoor zichtbaar wordt dat een groot deel van je agenda niet wordt gevormd door richting, maar door beschikbaarheid.

Daar zit het verschil.

Niet in drukte.

Maar in regie.

En hoe vaker je keuzes uitstelt, hoe meer je agenda zich vult met wat je niet hebt begrensd.

Wat je vermijdt, bepaalt je werkweek

Onder het uitstellen van keuzes ligt zelden onduidelijkheid, maar veel vaker de spanning die ontstaat wanneer je daadwerkelijk kiest, omdat elke keuze iets uitsluit en daarmee een reactie oproept, of dat nu teleurstelling, weerstand of simpelweg verandering is in hoe anderen zich tot jou verhouden.

En precies daarom stel je uit.

Niet omdat je het niet weet.

Maar omdat je voelt wat het betekent.

Je wacht nog even.

Je laat het nog liggen.

Je geeft het nog een kans.

En ondertussen vult je agenda zich verder.

Dit is het punt waarop het niet meer over je agenda gaat

Veel leidinggevenden blijven in deze fase zoeken naar oplossingen in structuur, planning en systemen, omdat dat het meest tastbaar is en het gevoel geeft dat je ergens grip op krijgt.

En precies hier blijft het voor de meeste leidinggevenden hangen, omdat ze blijven sleutelen aan hun agenda terwijl het probleem zich eerder in de keten bevindt.

Niet in hoe je je week indeelt.

Maar in wat je besluit.

Tot hier lijkt het een planningsvraag.

Vanaf hier wordt het een leiderschapsvraag.

Je komt hier niet doorheen door beter te organiseren

Niet omdat structuur niet helpt.

Maar omdat het probleem niet in de structuur zit.

Je kunt je agenda opnieuw indelen, blokken vrijmaken en proberen meer overzicht te creëren, maar zolang je dezelfde keuzes blijft uitstellen en dezelfde grenzen niet stelt, zal die ruimte zich opnieuw vullen met wat zich aandient.

En precies daarom verandert er zo weinig.

Niet omdat je het niet probeert.

Maar omdat je blijft werken aan het verkeerde niveau.

Je kunt dit niet oplossen door het beter te organiseren.

Omdat je al weet wat er moet gebeuren.

Maar het niet doet.

Wat je niet kiest, wordt voor je gekozen

Je werkweek vormt zich niet in de momenten waarop je bewust plant, maar juist in de momenten waarop je niet kiest, waardoor zichtbaar wordt dat wat voelt als drukte in werkelijkheid een optelsom is van alles wat je hebt laten gebeuren zonder dat je er richting aan gaf.

En dat heeft een prijs.

Niet alleen in tijd.

Maar in hoe je werkt.

In hoeveel ruimte je nog ervaart om na te denken.

In hoe vaak je bezig bent met reageren in plaats van sturen.

En in hoe ver je werkweek nog afstaat van hoe je eigenlijk wilt leidinggeven.

Dit is het punt waar je jezelf blijft herhalen

De meeste leidinggevenden zien dit moment.

Ze herkennen het.

Ze kunnen precies aanwijzen waar hun agenda zich vult met dingen die ze eigenlijk anders zouden willen.

En toch verandert er weinig.

Niet omdat ze het niet begrijpen.

Maar omdat dit het punt is waarop inzicht niet meer voldoende is.

En precies hier blijven de meeste leidinggevenden zichzelf herhalen, omdat ze wel zien wat er gebeurt, maar het gedrag dat dit veroorzaakt niet daadwerkelijk veranderen.

Hier ligt de verschuiving die het verschil maakt

Binnen The Premium Leadership Code ligt precies daar de verschuiving, niet in hoe je je agenda organiseert, maar in hoe je keuzes maakt en grenzen stelt op het moment dat het ertoe doet, waardoor je werkweek zich niet langer vormt rondom wat zich aandient, maar rondom wat jij bepaalt.

Dat betekent niet dat het werk minder wordt.

Maar wel dat het anders verdeeld wordt.

En dat jij weer richting geeft.

In plaats van alleen reageert.

De vraag die overblijft kun je niet meer ontwijken

De vraag is niet hoe je je agenda rustiger maakt.

De vraag is wat je nog niet hebt gekozen.

En waarom.

Je kunt blijven schuiven, plannen en proberen ruimte te creëren binnen dezelfde manier van werken, en jezelf blijven vertellen dat het later wel anders wordt.

Of je besluit dat dit het moment is waarop je stopt met uitstellen wat al lang duidelijk is, en begint met keuzes die daadwerkelijk veranderen hoe je werkweek eruitziet.

Niet in theorie.

Maar in hoe je werkt.

Waar dit onvermijdelijk naartoe leidt

Wie dit scherp ziet, merkt dat het probleem niet alleen zit in gedrag of in structuur, maar in wat daaronder ligt, namelijk de vraag waar je eigenlijk op stuurt en wat jou drijft in hoe je keuzes maakt, omdat zonder dat fundament je werkweek zich altijd zal blijven vormen naar wat er gebeurt.

En precies daar wordt de volgende laag zichtbaar.

Niet in wat je doet.

Maar in waar het vandaan komt.

Lees daarom verder in “Zonder duidelijke drijfveren ga je vanzelf doen wat er van je verwacht wordt”, waarin zichtbaar wordt waarom richting ontbreekt wanneer je die niet expliciet maakt, en waarom je werkweek zich blijft vormen buiten jou om zolang je dat niet verandert.