Elke keer dat je ja zegt terwijl je nee voelt, lever je leiderschap in

Vervolg van het artikel

En precies daar gebeurt meer dan je denkt.

Niet omdat die ene keuze alles verandert, maar omdat dit soort momenten zich herhalen en daarmee langzaam maar zeker bepalen hoe jouw werkweek zich vormt en hoeveel ruimte je overhoudt voor datgene wat werkelijk van je rol wordt gevraagd.

Je zegt geen ja tegen de vraag, maar tegen het vermijden van frictie

Wanneer je eerlijk kijkt naar de momenten waarop je instemt terwijl je eigenlijk iets anders voelt, blijkt het zelden te gaan over de inhoud van de vraag zelf, maar veel vaker over wat je probeert te voorkomen, namelijk de reactie die ontstaat wanneer je het anders doet.

De lichte spanning in een gesprek waarin je begrenst.
De mogelijke irritatie wanneer je iets teruglegt.
De onzekerheid over hoe iemand jouw keuze interpreteert.

Dat is waar je op anticipeert.

En dus kies je voor ja.

Niet omdat het klopt.

Maar omdat het direct rust geeft.

Wat je verschuift, komt altijd bij je terug

In het moment voelt het alsof je iets oplost, alsof je de situatie afrondt en doorgaat naar het volgende, maar wat je in werkelijkheid doet is het probleem verplaatsen, niet naar de ander maar naar jezelf, waardoor het later terugkomt in een vorm die meer ruimte inneemt en meer energie vraagt dan wanneer je het direct had begrensd.

Daar ontstaat de opstapeling.

Niet zichtbaar in één moment.
Maar voelbaar over een hele week.

En precies daardoor lijkt het alsof je agenda het probleem is, terwijl die in werkelijkheid gevuld wordt door alles waar jij eerder in hebt toegestemd.

Je werkweek wordt gevormd door wat je niet begrenst

Wanneer je terugkijkt op hoe je week zich ontwikkelt, zie je geen willekeurige verzameling van taken, maar een patroon waarin zichtbaar wordt waar je ja hebt gezegd terwijl je nee voelde, waardoor je tijd en aandacht steeds verder verschuiven naar wat zich aandient in plaats van naar wat jij bewust kiest.

Dat gebeurt niet in één keer.

Het ontstaat geleidelijk.

En juist daardoor blijft het vaak onder de radar, terwijl het ondertussen de manier waarop je werkt structureel verandert.

Dit heeft niets te maken met kunnen, maar met bereidheid

Het is verleidelijk om dit te benaderen als een kwestie van vaardigheden, alsof het gaat over beter communiceren, duidelijker zijn of steviger optreden, maar daarmee verschuif je het probleem naar iets wat je nog zou moeten leren, terwijl de kern ergens anders ligt.

Niet in kunnen.

Maar in bereidheid.

De bereidheid om de reactie te dragen die ontstaat wanneer je niet meegaat.

De bereidheid om spanning toe te laten in plaats van die te vermijden.

En precies daar wordt zichtbaar of je werkelijk kiest.

Elke ja die niet klopt, verschuift je positie

Leiderschap zit niet alleen in de keuzes die je zichtbaar maakt, maar ook in de keuzes die je niet maakt, omdat juist daar zichtbaar wordt waar jouw grenzen liggen en in hoeverre jouw tijd en aandacht beschikbaar zijn voor wat zich aandient.

Elke keer dat je ja zegt terwijl je nee voelt, geef je een signaal af.

Niet alleen naar de ander.
Maar ook naar jezelf.

Dat jouw grens flexibel is.
Dat jouw tijd onderhandelbaar is.
Dat jouw rol zich aanpast aan wat nodig lijkt.

En hoe vaker dat gebeurt, hoe meer dat de norm wordt.

De prijs die je betaalt zit niet alleen in tijd, maar in richting

Aan de oppervlakte lijkt het alsof het probleem zit in een volle agenda en een gebrek aan ruimte, maar wat eronder gebeurt is dat je steeds minder stuurt op wat belangrijk is en steeds meer reageert op wat zich aandient, waardoor je werkweek zich ontwikkelt zonder dat jij daar werkelijk richting aan geeft.

Dat voel je.

In hoe je beslissingen neemt.
In hoeveel ruimte je nog ervaart.
In hoe vaak je bezig bent met oplossen in plaats van leiden.

En ergens weet je dat dit niet is wat je wilt.

Dit verandert niet door het te begrijpen, maar door het te doen

Je kunt dit analyseren, benoemen en herkennen, en waarschijnlijk doe je dat al, maar zolang het niet zichtbaar wordt in hoe je reageert op het moment dat het ertoe doet, blijft alles zoals het is en verandert er niets aan hoe je werkweek zich vormt.

Wat nodig is, is dat je anders gaat handelen.

Niet af en toe.

Maar consequent.

Ook wanneer het schuurt.

Binnen The Premium Leadership Code ligt precies daar de verschuiving, niet in hoe je hierover denkt, maar in het moment waarop je stopt met ja zeggen tegen wat niet klopt en bereid bent om de consequentie daarvan te dragen, waardoor je werkweek zich anders begint te ontwikkelen.

Op het moment dat je dit doorziet, verschuift de vraag

Want zodra je ziet dat je werkweek niet alleen ontstaat door wat er op je afkomt, maar vooral door wat je niet begrenst, wordt het onmogelijk om nog te doen alsof het alleen een kwestie van drukte is, en ontstaat er een andere vraag die zich steeds nadrukkelijker opdringt.

Niet hoe je het rustiger maakt.

Maar waar je keuzes blijft uitstellen die eigenlijk al genomen zijn.

En juist daar wordt zichtbaar waarom je agenda zich vult zoals hij doet, en waarom het probleem zelden zit in de hoeveelheid werk, maar in wat je niet hebt gekozen, iets wat in het volgende artikel "Je agenda is niet het probleem, je vermijdt de keuzes die ertoe doen" onvermijdelijk naar voren komt wanneer je kijkt naar hoe je agenda zich daadwerkelijk vormt.