Elke keer dat je ja zegt terwijl je nee voelt, lever je leiderschap in

Vervolg van het artikel

En precies daar gebeurt meer dan je denkt.

Niet omdat dat ene moment alles verandert, maar omdat het zich herhaalt, waardoor je werkweek zich langzaam maar zeker vormt naar wat zich aandient in plaats van naar wat jij bewust kiest, en je leiderschap verschuift zonder dat je daar expliciet voor kiest.

Je zegt geen ja tegen de vraag, maar tegen het vermijden van spanning

Wanneer je eerlijk kijkt naar de momenten waarop je instemt terwijl je iets anders voelt, blijkt het zelden te gaan over de inhoud van de vraag zelf, maar veel vaker over wat je probeert te voorkomen, namelijk de reactie die ontstaat wanneer je het anders doet.

De lichte spanning in een gesprek waarin je begrenst.
De mogelijke irritatie wanneer je iets teruglegt.
De onzekerheid over hoe iemand jouw keuze interpreteert.

Dat is waar je op anticipeert.

En dus zeg je ja.

Niet omdat het klopt.

Maar omdat het direct rust geeft.

Wat je in het moment oplost, keert later terug

In het moment voelt het alsof je iets afrondt, alsof je de situatie oplost en doorgaat naar het volgende, maar wat je in werkelijkheid doet is het probleem verplaatsen, niet naar de ander maar naar jezelf, waardoor het later terugkomt in een vorm die meer ruimte inneemt en meer energie vraagt dan wanneer je het direct had begrensd.

Daar ontstaat de opstapeling.

Niet zichtbaar in één moment.

Maar voelbaar over een hele week.

En precies daardoor lijkt het alsof je agenda het probleem is, terwijl die in werkelijkheid gevuld wordt door alles waar jij eerder in hebt toegestemd.

Je werkweek wordt gevormd door wat je niet begrenst

Wanneer je terugkijkt op hoe je week zich ontwikkelt, zie je geen willekeurige verzameling van taken, maar een patroon waarin zichtbaar wordt waar je ja hebt gezegd terwijl je nee voelde, waardoor je tijd en aandacht steeds verder verschuiven naar wat zich aandient in plaats van naar wat jij bepaalt.

Dat gebeurt niet in één keer.

Het ontstaat geleidelijk.

En juist daardoor blijft het vaak onder de radar, terwijl het ondertussen de manier waarop je werkt structureel verandert.

Dit is het punt waarop het niet meer gaat over weten

Veel leidinggevenden herkennen dit direct, voelen precies waar het schuurt en kunnen vaak exact benoemen waar ze anders zouden willen handelen, terwijl ze tegelijkertijd merken dat ze het niet doen op het moment dat het ertoe doet.

En precies hier blijft het voor de meeste leidinggevenden hangen, omdat vanaf dit punt niet langer inzicht het verschil maakt, maar gedrag dat zichtbaar wordt onder druk.

Tot hier kun je analyseren.

Vanaf hier moet je kiezen.

Je komt hier niet doorheen door het alleen scherper te zien

Niet omdat je het niet kunt.

Maar omdat dit het punt is waarop denken niet meer voldoende is.

Je kunt blijven reflecteren op je gedrag, blijven benoemen waar het schuurt en blijven begrijpen waarom je doet wat je doet, maar zolang je op het moment zelf blijft kiezen voor wat het minst spanning oplevert, verandert er niets aan hoe je werkweek zich vormt.

En dat is precies waarom dit zo hardnekkig is.

Want je redt het.

Je lost het op.

Je houdt het draaiende.

En daarmee bevestig je telkens opnieuw het patroon waar je eigenlijk uit wilt.

Elke ja die niet klopt, verschuift je positie

Leiderschap zit niet alleen in de keuzes die je zichtbaar maakt, maar juist in de momenten waarop je iets niet doet, omdat daar zichtbaar wordt waar jouw grens ligt en in hoeverre jouw tijd en aandacht werkelijk van jou zijn.

Elke keer dat je ja zegt terwijl je nee voelt, geef je een signaal af.

Niet alleen naar de ander.

Maar ook naar jezelf.

Dat jouw grens flexibel is.
Dat jouw tijd onderhandelbaar is.
Dat jouw rol zich aanpast aan wat zich aandient.

En hoe vaker dat gebeurt, hoe meer dat de norm wordt.

De prijs die je betaalt zit dieper dan tijd

Aan de oppervlakte lijkt het alsof het probleem zit in een volle agenda en een gebrek aan ruimte, maar wat eronder gebeurt is dat je steeds minder stuurt op wat belangrijk is en steeds meer reageert op wat zich aandient, waardoor je werkweek zich ontwikkelt zonder dat jij daar werkelijk richting aan geeft.

Dat voel je.

In hoe je beslissingen neemt.
In hoeveel ruimte je nog ervaart.
In hoe vaak je bezig bent met oplossen in plaats van leidinggeven.

En ergens weet je dat dit niet is hoe je wilt werken.

Dit is het punt waar je niet alleen doorheen komt

Niet omdat je het niet begrijpt.

Maar omdat dit het moment is waarop je gedrag iets van je vraagt.

Je kunt dit niet oplossen door het nog beter te analyseren, omdat je al weet wat er gebeurt, maar het verschil zit in wat je doet op het moment dat het schuurt.

En precies daar blijven de meeste leidinggevenden zichzelf herhalen.

Binnen The Premium Leadership Code ligt precies daar de verschuiving, niet in wat je nog moet leren, maar in hoe je gaat handelen op het moment dat het ertoe doet, waardoor je keuzes maakt die blijven staan, ook wanneer dat spanning oplevert.

Dat is geen kleine aanpassing.

Dat is een andere manier van leidinggeven.

De vraag die overblijft is eenvoudiger dan je denkt

De vraag is niet of je weet wanneer je nee zou moeten zeggen.

De vraag is of je bereid bent om dat ook te doen.

Op het moment dat het ertoe doet.

Niet later.

Niet als het rustiger is.

Maar precies daar waar je nu blijft meebewegen.

Je kunt blijven reageren zoals je nu doet, en jezelf blijven vertellen dat het erbij hoort en dat het nu eenmaal zo gaat.

Of je besluit dat dit het moment is waarop je stopt met ja zeggen tegen wat niet klopt, en begint met keuzes die laten zien hoe jij wilt leidinggeven.

Waar dit onvermijdelijk naartoe leidt

Wie dit scherp ziet, merkt al snel dat het probleem niet alleen zit in wat je wel of niet zegt, maar in hoe je werkweek zich als geheel vormt, omdat elke keuze die je uitstelt en elke grens die je niet stelt uiteindelijk zichtbaar wordt in hoe je agenda zich vult.

En precies daar wordt de volgende laag zichtbaar.

Niet in gedrag alleen.

Maar in structuur.

In hoe je dagen eruitzien.

In wat er wel en niet in je agenda staat.

En in hoe die agenda zich vormt zonder dat jij daar werkelijk richting aan geeft.

Lees daarom verder in “Je agenda is niet het probleem, je vermijdt de keuzes die ertoe doen”, waarin zichtbaar wordt waarom je agenda nooit het probleem is, maar altijd het gevolg van keuzes die je blijft uitstellen.