Het kost je meer dan je denkt om zo te blijven werken

Vervolg van het artikel

Niet omdat het geen effect heeft, maar omdat dat effect zich zelden in één keer aandient en daardoor gemakkelijk te negeren is zolang je blijft functioneren op het niveau dat van je verwacht wordt.

Wat er in werkelijkheid gebeurt, is dat de prijs van deze manier van werken zich langzaam opbouwt, zonder dat er een duidelijk moment is waarop je kunt aanwijzen dat het niet meer gaat.

Je merkt het eerder in kleine verschuivingen, zoals het feit dat je minder ruimte ervaart om na te denken voordat je beslissingen neemt, dat gesprekken vaker plaatsvinden in de marge van je dag in plaats van met volledige aandacht, en dat je werkweek zich vult zonder dat je nog precies kunt benoemen waar jouw leiderschap werkelijk zichtbaar wordt.

Omdat alles ogenschijnlijk blijft functioneren, voelt het logisch om door te gaan, en precies daardoor blijft buiten beeld wat er onder de oppervlakte gebeurt.

Wat blijft liggen, komt altijd terug

Wat je niet expliciet een plekje geeft, verdwijnt niet, maar keert terug, vaak in een vorm die complexer is dan het oorspronkelijke vraagstuk, waardoor je niet alleen bezig bent met wat er nu speelt, maar ook met het herstellen van wat eerder onvoldoende aandacht heeft gekregen.

Besluiten die onder tijdsdruk tot stand komen, blijken later minder stevig dan ze hadden kunnen zijn, gesprekken die je uitstelt of afzwakt komen terug in een andere context, en richting die je niet expliciet maakt, wordt ingevuld door anderen, waardoor je steeds meer tijd en energie besteedt aan het bijsturen van situaties die eerder voorkomen hadden kunnen worden.

Op die manier ontstaat er een werkweek waarin je niet alleen reageert op wat zich aandient, maar ook voortdurend corrigeert wat eerder is blijven liggen, zonder dat daar een duidelijk begin- of eindpunt aan zit.

Ondertussen verschuift je rol

Wat begint als betrokkenheid en verantwoordelijkheidsgevoel, verschuift ongemerkt naar een manier van werken waarin jij degene wordt die opvangt, oplost en beschikbaar is voor alles wat zich aandient, ook wanneer dat feitelijk buiten de kern van je rol ligt.

Omdat dit stap voor stap gebeurt en telkens logisch voelt in het moment, merk je vaak pas achteraf dat je positie veranderd is, niet doordat je daar bewust voor gekozen hebt, maar doordat je het gaandeweg bent gaan toestaan.

En wat je toestaat, wordt uiteindelijk de norm, niet alleen voor jou, maar ook voor de mensen om je heen, waardoor het steeds moeilijker wordt om daar weer uit los te komen zonder dat het schuurt.

De echte prijs wordt pas zichtbaar als je eerlijk kijkt

Het probleem zit niet in de drukte op zichzelf, maar in wat die drukte doet met hoe jij je rol invult, hoeveel ruimte je nog hebt om vooruit te denken en hoe scherp je keuzes daadwerkelijk zijn.

Wanneer die ruimte structureel ontbreekt, heeft dat effect op de kwaliteit van je leiderschap.

Niet doordat je minder betrokken bent, maar doordat je minder gelegenheid hebt om dat leiderschap bewust vorm te geven.

Dat zie je terug in besluiten die minder richting geven dan ze zouden kunnen, in teams die minder houvast ervaren en in een werkweek die steeds verder af komt te staan van hoe jij eigenlijk wilt werken.

En juist omdat dit proces geleidelijk verloopt, blijft het vaak onder de radar, totdat je bereid bent om er expliciet naar te kijken.

Dit blijft bestaan zolang je het blijft verklaren

Zolang je deze manier van werken blijft duiden als iets dat hoort bij de context, de drukte of de complexiteit van het werk, blijft ook de onderliggende structuur intact.

Niet omdat die niet zichtbaar is, maar omdat hij telkens opnieuw wordt gelegitimeerd door verklaringen die logisch klinken, maar niets veranderen aan wat er daadwerkelijk gebeurt.

En daarmee blijft ook de uitkomst hetzelfde, namelijk een werkweek die zich blijft vullen op een manier die je niet bewust kiest, maar wel in stand houdt.

Dit is geen tijdelijk probleem

Wat je hier ziet, is geen fase die vanzelf overgaat, maar een patroon dat zichzelf blijft herhalen zolang je niet ingrijpt in hoe het ontstaat, en dat betekent dat blijven doorgaan zoals je nu doet geen neutrale keuze is, maar een keuze met consequenties die zich in de tijd verder opbouwen.

Niet zichtbaar op één moment, maar wel voelbaar in hoe je werkt, hoe je keuzes maakt en hoe je je rol ervaart.

En daar zit de werkelijke vraag

Niet of je dit herkent, want dat doe je waarschijnlijk al, maar of je bereid bent om te kijken naar wat dit je daadwerkelijk kost en wat er nodig is om dat te doorbreken.

Want zolang dat niet gebeurt, blijft je werkweek zich vullen met wat zich aandient, blijven beslissingen onder druk tot stand komen en blijft er weinig ruimte voor het soort leiderschap dat je eigenlijk wilt laten zien.

En dat verandert niet vanzelf

Niet omdat je het niet begrijpt, maar omdat dit precies het niveau is waarop gedrag, keuzes en leiderschap samenkomen, en waarop verandering pas ontstaat wanneer je bereid bent om daar iets fundamenteels in te verschuiven.

Als je dit herkent

Dan weet je waarschijnlijk ook dat dit niet verdwijnt door er alleen anders naar te kijken, maar dat dit het punt is waarop blijven doorgaan geen neutrale keuze meer is en waarop je niet alleen kunt blijven functioneren zoals je dat tot nu toe hebt gedaan.

En dat is precies waar de meeste leidinggevenden vastlopen, omdat dit niet iets is wat je alleen oplost.

👉 Daarom is er The Premium Leadership Code

Als je ziet wat deze manier van werken je kost, wordt ook duidelijk dat dit niet alleen gaat over drukte of agenda’s, maar over iets fundamentelers, namelijk hoe jouw leiderschap zichtbaar wordt in de keuzes die je maakt en de manier waarop je je werkweek vormgeeft.

Want uiteindelijk laat je werkweek niet alleen zien wat er op je afkomt, maar vooral hoe jij daarin positie inneemt, of juist niet.

In het volgende artikel maak ik dat expliciet.

👉 Je werkweek laat niet zien hoe druk je bent, maar hoe je leidinggeeft