De vermoeidheid van leidinggevenden die te lang tegen zichzelf in werken
Vermoeidheid is niet altijd een gebrek aan energie.
Veel leidinggevenden denken dat hun vermoeidheid te maken heeft met de hoeveelheid werk.
Teveel overleg.
Teveel dossiers.
Teveel verantwoordelijkheid.
Maar er is een vorm van vermoeidheid die niet ontstaat door drukte.
Liever luisteren of kijken?
Jij kiest hoe je deze inzichten tot je neemt.
🎙️ Podcast – beluister dit blog onderweg of tijdens een rustig moment, zodat je geen seconde verliest maar wel vooruitgang boekt.
🎥 Video – bekijk de kernpunten in een korte, krachtige video en ontdek hoe je direct verschil maakt in je leiderschap.
Vervolg van het artikel
Die ontstaat wanneer je te lang tegen jezelf in werkt.
Wanneer je structureel dingen doet die niet meer kloppen met wie je bent.
Dat kost geen uren.
Dat kost jezelf.
De stille frictie
Tegen jezelf in werken gebeurt zelden bewust.
Het begint klein.
Je zegt ja terwijl je nee voelt.
Je neemt verantwoordelijkheid die niet van jou is.
Je past je toon aan om spanning te vermijden.
Je stelt grenzen uit omdat het “nu niet uitkomt”.
Op zichzelf lijken het verstandige keuzes.
Maar wanneer dit structureel wordt, ontstaat er frictie.
En frictie kost energie.
Niet zichtbaar.
Maar voelbaar.
Waarom dit zo uitputtend is
Wanneer je tegen je eigen waarden in werkt, moet je jezelf voortdurend bijsturen.
Je moet uitleggen waarom iets logisch is terwijl je voelt dat het wringt.
Je moet je houding aanpassen terwijl je van binnen spanning ervaart.
Je moet jezelf overtuigen dat het tijdelijk is.
Dat voortdurende interne gesprek kost meer energie dan welk overleg ook.
Het is niet het werk dat je uitput.
Het is de afstand tussen wie je bent en hoe je handelt.
De normalisering van vermoeidheid
Veel leidinggevenden wennen aan deze vermoeidheid.
Ze noemen het “de zwaarte van de rol”.
Of “de verantwoordelijkheid die erbij hoort”.
Maar verantwoordelijkheid hoort niet structureel tegen jezelf in te gaan.
Zodra vermoeidheid chronisch wordt, is het geen kwestie van agenda.
Dan is het een signaal.
Niet dat je zwak bent.
Maar dat je jezelf structureel overschrijdt.
De prijs van loyaliteit zonder trouw zijn aan jezelf
Veel leidinggevenden zijn loyaal.
Aan hun school.
Aan hun team.
Aan hun bestuur.
Maar loyaliteit zonder trouw zijn aan jezelf put uit.
Wanneer je steeds opnieuw kiest voor de organisatie boven je eigen ondergrens, ontstaat er iets gevaarlijks.
Je verliest niet alleen energie.
Je verliest overtuiging.
En zonder overtuiging wordt leiderschap zwaar.
Hoe herken je dit?
Niet aan drama.
Maar aan subtiele signalen:
• Je voelt minder plezier, zelfs bij dingen die je vroeger energie gaven
• Je merkt dat je cynischer wordt
• Je verdraagt minder van anderen
• Je voelt je vaker leeg dan voldaan
Dat is geen zwakte.
Dat is wrijving.
De weg terug begint niet bij rust
Veel leidinggevenden zoeken de oplossing in vakantie.
Of in tijdelijk minder werken.
Maar rust herstelt geen structurele frictie.
De weg terug begint bij eerlijkheid.
Waar werk ik tegen mezelf in?
Waar schuif ik mijn waarden op?
Waar noem ik iets “professioneel”, terwijl het eigenlijk vermijding is?
Volwassen leiderschap vraagt herijking
Je hoeft niet alles om te gooien.
Maar je moet wel erkennen waar de wrijving zit.
Want zolang je tegen jezelf in blijft werken, zal vermoeidheid terugkeren.
Niet omdat je het werk niet aankunt.
Maar omdat je jezelf niet serieus neemt.
En dat is de diepste vorm van uitputting.
Afsluiting
Sta eens stil bij je vermoeidheid.
Niet om hem te bestrijden. Maar om hem te begrijpen.
Vraag jezelf:
Waar ben ik al te lang loyaal zonder mezelf mee te nemen?
Waar noem ik iets verantwoordelijkheid terwijl het eigenlijk zelfverloochening is?
En wat zou er veranderen als ik mijn eigen ondergrens weer serieus neem?
Vermoeidheid is niet altijd een gebrek aan energie.
Soms is het een signaal dat je te lang tegen jezelf in hebt gewerkt.
De vraag is niet hoe sterk je bent.
De vraag is:
Hoe lang wil je dit nog volhouden?
René Rensen I De Onderwijskapitein
" Wanneer je steeds opnieuw kiest voor de organisatie boven je eigen ondergrens, ontstaat er iets gevaarlijks".
René Rensen