Wanneer was jij voor het laatst teleurgesteld als leidinggevende?
Teleurstelling is een woord dat we meestal koppelen aan anderen.
Een medewerker is teleurgesteld. Een ouder is teleurgesteld. Een bestuurder is teleurgesteld.
Maar zelden stellen leidinggevenden zichzelf een andere vraag:
Wanneer was jij voor het laatst teleurgesteld als leider?
Niet in een besluit. Niet in een beleidswijziging. Maar in jezelf.
Liever luisteren of kijken?
Jij kiest hoe je deze inzichten tot je neemt.
🎙️ Podcast – beluister dit blog onderweg of tijdens een rustig moment, zodat je geen seconde verliest maar wel vooruitgang boekt.
🎥 Video – bekijk de kernpunten in een korte, krachtige video en ontdek hoe je direct verschil maakt in je leiderschap.
Vervolg van het artikel
Teleurstelling die je niet uitspreekt
Veel leidinggevenden dragen stille teleurstelling met zich mee.
Teleurstelling dat eigenaarschap uitblijft. Dat afspraken niet worden nagekomen. Dat verantwoordelijkheid telkens terug lijkt te schuiven.
Maar in plaats van die teleurstelling serieus te nemen, wordt hij vaak omgezet in actie.
Je neemt het over. Je vult het aan. Je herstelt wat scheef liep.
Teleurstelling wordt zo niet onderzocht, maar opgelost.
En daarmee verdwijnt een belangrijke bron van informatie.
Wat teleurstelling je eigenlijk vertelt
Teleurstelling is geen zwakte. Het is een signaal.
Het laat zien waar jouw verwachting en de realiteit uit elkaar lopen. Het laat zien waar verantwoordelijkheid diffuus is geworden. Het laat zien waar jij misschien meer hebt aangenomen dan expliciet is afgesproken.
Dat geldt niet alleen voor de teleurstelling van anderen. Dat geldt ook voor die van jou.
De stille verschuiving
Wanneer jij teleurgesteld bent in je team, ontstaat er een keuze.
Je kunt de teleurstelling gebruiken als aanleiding voor een gesprek over verantwoordelijkheid. Of je kunt hem gebruiken als rechtvaardiging om het zelf beter te doen.
Dat tweede gebeurt vaker dan we denken.
Je denkt: ik had het duidelijker moeten maken. Ik had het beter moeten begeleiden. Ik had het strakker moeten opvolgen.
En voordat je het weet, ligt er weer iets extra's op jouw bord.
Wat begon als teleurstelling, eindigt in compensatie.
Teleurstelling als grens
Wat als je teleurstelling niet direct oplost?
Wat als je hem ziet als een grens die zichtbaar wordt?
Een grens tussen wat jij verwacht en wat de ander daadwerkelijk oppakt. Een grens tussen jouw rol en die van het team.
Teleurstelling kan dan iets anders worden. Geen emotie die je moet wegwerken.
Maar een markering.
Hier klopt iets niet. Hier is iets niet expliciet. Hier moet verantwoordelijkheid opnieuw worden verdeeld.
Waarom dit spannend is
Teleurstelling serieus nemen betekent dat je hem zichtbaar moet maken.
Dat vraagt een gesprek. Dat vraagt helderheid. Dat vraagt de bereidheid om te zeggen: dit is niet wat we hebben afgesproken.
En daar zit spanning.
Want zodra jij jouw teleurstelling uitspreekt, kan de ander zich aangevallen voelen.
Of zelf teleurgesteld raken.
En precies daar raken we aan een patroon dat in dit thema vaker terugkomt.
We vermijden spanning om de relatie te beschermen. Maar in die vermijding verschuift verantwoordelijkheid.
Wanneer teleurstelling zich opstapelt
Als teleurstelling niet wordt uitgesproken, stapelt hij zich op.
Hij wordt irritatie. Hij wordt cynisme. Hij wordt vermoeidheid.
En uiteindelijk wordt hij overtuiging.
Zie je wel, ik moet het toch zelf doen.
Dat is het moment waarop leiderschap verschuift van richting geven naar dragen.
Teleurstelling die niet wordt onderzocht, voedt die verschuiving.
De volwassen beweging
De volwassen beweging is niet dat je nooit meer teleurgesteld bent.
Het is dat je teleurstelling herkent als informatie over verantwoordelijkheid.
Dat je onderzoekt: Wat had ik verwacht? Was dat expliciet? Van wie is dit werkelijk?
En dat je vervolgens niet automatisch compenseert.
Dat vraagt moed.
Want soms ontdek je dat je verwachtingen impliciet waren. Soms ontdek je dat je te veel hebt aangenomen. Soms ontdek je dat je zelf hebt bijgedragen aan het patroon.
Maar precies daar groeit leiderschap.
Teleurstelling en vertrouwen
Er is nog een laag.
Wanneer jij jouw teleurstelling uitspreekt zonder te beschuldigen, gebeurt er iets anders.
Je laat zien dat verantwoordelijkheid serieus is. Dat afspraken ertoe doen. Dat jij niet automatisch overneemt.
Dat kan in eerste instantie spanning opleveren.
Maar op langere termijn vergroot het vertrouwen.
Niet het vertrouwen dat jij alles oplost. Maar het vertrouwen dat verantwoordelijkheid helder blijft.
Dit artikel staat niet op zichzelf.
Het raakt aan de relationele laag van leiderschap die ik uitgebreider uitwerk in het artikel Verantwoordelijkheid nemen betekent ook teleurstellen.
Wie voelt dat hier meer onder zit, leest daar verder:
https://www.onderwijskapitein.nl/verantwoordelijkheid-betekent-ook-teleurstellen
De vraag die blijft
Misschien is de belangrijkste vraag niet of je teleurstelling voorkomt.
Maar of je bereid bent hem te onderzoeken.
Wanneer was jij voor het laatst teleurgesteld als leidinggevende?
En wat heb je toen gedaan?
Heb je het gesprek gevoerd? Of heb je het opgelost?
In dat verschil ligt meer leiderschap dan in veel beleidsplannen.
Laat die vraag maar even staan.
Sta vandaag eens stil bij één recente teleurstelling.
Niet om hem weg te werken, maar om te onderzoeken wat hij je vertelt over verantwoordelijkheid.
René Rensen I De Onderwijskapitein
" Wanneer jij jouw teleurstelling uitspreekt zonder te beschuldigen, gebeurt er iets anders.
Je laat zien dat verantwoordelijkheid serieus is. Dat afspraken ertoe doen. Dat jij niet automatisch overneemt.."
René Rensen