Je merkt het pas als je jezelf niet meer herkent
kennisbank > drijfveren en kernwaarden > je merkt het pas als je jezelf niet meer herkent
Er is zelden een duidelijk moment waarop je kunt aanwijzen dat je jezelf bent kwijtgeraakt in je rol als leidinggevende, omdat het proces zich niet voltrekt in één beslissing, maar in een reeks kleine verschuivingen die zich in de tijd opstapelen en elkaar versterken.
Liever luisteren of kijken?
Jij kiest hoe je deze inzichten tot je neemt.
🎙️ Podcast – beluister dit blog onderweg of tijdens een rustig moment, zodat je geen seconde verliest maar wel vooruitgang boekt.
🎥 Video – bekijk de kernpunten in een korte, krachtige video en ontdek hoe je direct verschil maakt in je leiderschap.
Vervolg van het artikel
Je doet wat nodig is, neemt verantwoordelijkheid waar dat gevraagd wordt en blijft schakelen tussen wat urgent is en wat belangrijk voelt, terwijl je tegelijkertijd merkt dat er iets verandert in hoe je werkt en hoe je jezelf daarin ervaart.
Niet groot genoeg om direct alarm te slaan.
Maar wel aanwezig.
Als een onderlaag die steeds moeilijker te negeren wordt.
Je bent niet ineens iemand anders geworden
Niemand kiest er bewust voor om een manier van werken te ontwikkelen die niet meer klopt met wie hij of zij wil zijn als leidinggevende, en toch is dat precies wat er gebeurt wanneer aanpassen, oplossen en beschikbaar zijn langzaam de norm worden.
Niet omdat je je rol niet serieus neemt.
Maar juist omdat je dat wel doet.
Je blijft doen wat nodig is om het geheel draaiende te houden, je voorkomt dat dingen vastlopen en je vangt op wat anders zou escaleren, waardoor je omgeving blijft functioneren en jij wordt gezien als iemand op wie gebouwd kan worden.
En precies daarin zit de paradox.
Want terwijl je steeds beter wordt in het dragen van wat er speelt, raak je steeds verder verwijderd van hoe je eigenlijk wilt leidinggeven.
Het voelt nog steeds als jij, maar het klopt niet meer
Wat dit zo lastig maakt om onder ogen te zien, is dat je niet het gevoel hebt dat je iets fundamenteel verkeerd doet, omdat je bedoelingen nog steeds hetzelfde zijn en je betrokkenheid niet is afgenomen.
Je bent nog steeds verantwoordelijk, nog steeds toegewijd en nog steeds bereid om te doen wat nodig is.
Maar ergens klopt het niet meer.
Je merkt het in hoe je dagen eruitzien, in hoe weinig ruimte er nog is om echt na te denken en in hoe vaak je reageert op wat zich aandient, in plaats van zelf richting te geven aan wat er gebeurt.
En misschien nog wel het meest in hoe je jezelf terugziet in je werkweek.
Of beter gezegd: hoe je jezelf daar steeds minder in herkent.
Je herkent jezelf niet meer in hoe je leidinggeeft
Dat moment komt zelden met veel drama, maar in kleine ervaringen die zich niet meer laten wegdrukken.
Dat je gesprekken voert die je eigenlijk anders zou willen voeren, dat je keuzes maakt die niet voortkomen uit wat je belangrijk vindt maar uit wat op dat moment het meest werkbaar is, en dat je grenzen voelt maar ze niet stelt omdat het nu niet uitkomt.
En dat je dat vervolgens logisch vindt.
Omdat het druk is.
Omdat het erbij hoort.
Omdat het systeem nu eenmaal vraagt wat het vraagt.
Totdat je merkt dat je jezelf begint kwijt te raken in die logica.
Dit gebeurt niet omdat je het niet ziet
De meeste leidinggevenden herkennen dit punt.
Ze weten waar ze zichzelf voorbijlopen, waar hun gedrag niet meer klopt met hun bedoelingen en waar ze zichzelf blijven herhalen.
En toch verandert er niets.
Niet omdat ze het niet begrijpen.
Maar omdat ze blijven doen wat werkt.
En dat is precies waar het kantelpunt ligt.
Want zolang jij blijft functioneren op een manier die het systeem laat draaien, blijft het systeem doen wat het nu doet.
En dus blijft jij degene die het in stand houdt.
Dit is waar The Premium Leadership Code begint
Niet bij inzicht.
Niet bij nog beter begrijpen wat er gebeurt.
Maar op het moment waarop je stopt met doen wat je al doorziet.
The Premium Leadership Code is geen traject waarin je leert wat er anders moet.
Het is het punt waarop je niet langer blijft functioneren binnen een manier van werken die niet meer klopt, maar daadwerkelijk ander gedrag gaat laten zien, ook wanneer dat spanning oplevert en niet direct wordt beloond.
Omdat je inziet dat dit niet vanzelf verandert.
En dat jij degene bent die het moet doorbreken.
Je verliest jezelf niet in één keer, maar in wat je blijft toestaan
Jezelf verliezen in leiderschap is zelden spectaculair.
Het zit niet in het moment waarop je faalt.
Maar in alles wat je laat passeren, blijft opvangen en blijft rechtvaardigen.
Totdat het normaal voelt.
En wat normaal voelt, stel je niet meer ter discussie.
Dit is het punt waarop je niet meer kunt doen alsof
Je kunt dit blijven zien, blijven analyseren en blijven begrijpen, en tegelijkertijd blijven werken zoals je dat nu doet.
Maar daarmee kies je er impliciet voor om dit in stand te houden.
Niet omdat je dat wilt.
Maar omdat je niets verandert.
En dat maakt dit het moment waarop je niet meer kunt doen alsof dit vanzelf anders wordt.
Lees hier verder
Als je dit herkent, is de volgende vraag niet óf je jezelf bent kwijtgeraakt, maar hoe dat precies is gebeurd.
👉 Je verliest jezelf niet in één keer, maar in kleine verschuivingen
Afsluiting
Je weet waarschijnlijk precies waar dit over jou gaat.
De vraag is alleen of je bereid bent om te erkennen wat dat betekent.
Want zolang je blijft doen wat je al doorziet…
ben jij degene die ervoor kiest dat het zo blijft
René Rensen I De Onderwijskapitein
" Het is het punt waarop je niet langer blijft functioneren binnen een manier van werken die niet meer klopt, maar daadwerkelijk ander gedrag gaat laten zien, ook wanneer dat spanning oplevert en niet direct wordt beloond."
René Rensen