Wat je verliest wanneer je jezelf steeds opnieuw aanpast
Aanpassen klinkt vriendelijk.
Flexibel.
Professioneel.
Coöperatief.
En in leiderschap is aanpassen soms noodzakelijk.
Je werkt immers met mensen. Met belangen. Met verwachtingen.
Liever luisteren of kijken?
Jij kiest hoe je deze inzichten tot je neemt.
🎙️ Podcast – beluister dit blog onderweg of tijdens een rustig moment, zodat je geen seconde verliest maar wel vooruitgang boekt.
🎥 Video – bekijk de kernpunten in een korte, krachtige video en ontdek hoe je direct verschil maakt in je leiderschap.
Vervolg van het artikel
Maar er is een verschil tussen afstemmen en jezelf verschuiven.
En dat verschil is kleiner dan je denkt.
Aanpassen begint subtiel
Je past je toon iets aan.
Je nuanceert je mening.
Je slikt een opmerking in omdat het moment niet goed voelt.
Dat is normaal.
Dat hoort bij volwassen interactie.
Maar wanneer aanpassen een patroon wordt, gebeurt er iets anders.
Dan verschuif je niet alleen je gedrag.
Dan verschuif je je positie.
Het stille verlies van richting
Wie zich structureel aanpast aan verwachtingen van buitenaf, verliest zelden direct zijn visie.
Wat je verliest, is iets subtielers.
Je verliest scherpte.
Je verliest vanzelfsprekendheid.
Je verliest de vanzelfsprekende ruimte om te staan voor wat je belangrijk vindt.
Niet omdat je dat niet meer wéét.
Maar omdat je steeds vaker inschat wat passend is.
En passend is niet altijd waarachtig.
Waarom aanpassen veilig voelt
Aanpassen voorkomt frictie.
Het voorkomt spanning in vergaderingen.
Het voorkomt ongemak in gesprekken met bestuur of team.
Het voorkomt het risico dat iemand je lastig vindt.
Maar wat je daarmee voorkomt, verschuif je naar binnen.
De spanning die je buiten niet toelaat, draag je zelf.
En dat kost energie.
Wanneer aanpassen karakter aantast
Karakter wordt zichtbaar wanneer niemand meekijkt.
Maar karakter verdwijnt zelden in grote sprongen.
Het verschuift millimeter voor millimeter.
Een grens die je een beetje opschuift.
Een overtuiging die je iets zachter formuleert.
Een positie die je minder expliciet inneemt.
Op een gegeven moment herken je jezelf nog wel.
Maar minder scherp.
Minder helder.
En dat voel je.
In mijn artikel Wanneer aanpassen ongemerkt de norm wordt ga ik dieper in op hoe dit proces zich bijna onzichtbaar ontwikkelt, juist bij betrokken en loyale leiders.
Het verschil tussen diplomatie en zelfverlies
Diplomatie is een vaardigheid.
Zelfverlies is een proces.
Diplomatie betekent dat je kiest hoe je iets zegt.
Zelfverlies betekent dat je kiest iets niet meer te zeggen.
En dat verschil is fundamenteel.
Wanneer je jezelf steeds opnieuw aanpast om spanning te vermijden, raakt je binnenkant afgestemd op externe rust.
Maar externe rust zonder innerlijke rust is geen evenwicht.
Het is uitstel.
Wat je werkelijk verliest
Je verliest niet alleen energie.
Je verliest:
• je vanzelfsprekende autoriteit
• je interne helderheid
• je gevoel van richting
• je vertrouwen in je eigen oordeel
Niet in één keer.
Maar langzaam.
En dat proces merk je vaak pas wanneer je denkt: Wanneer ben ik eigenlijk begonnen mezelf zo klein te maken?
Volwassen leiderschap vraagt positie
Leiderschap betekent niet dat je altijd hard moet zijn.
Het betekent dat je weet waar je staat.
En dat je bereid bent die positie te dragen, ook wanneer dat spanning oplevert.
Aanpassen kan een teken van wijsheid zijn.
Maar voortdurend aanpassen is vaak een teken van vermijding.
Afsluiting
Vraag jezelf eens af: Waar heb ik mij de afgelopen maanden structureel aangepast?
En wat heb ik daarmee vermeden?
Leiderschap vraagt soms dat je schuurt.
Niet om lastig te zijn, maar om trouw te blijven.
Je verliest jezelf niet in één beslissing.
Je verliest jezelf wanneer aanpassen comfortabeler wordt dan staan.
René Rensen I De Onderwijskapitein
" Leiderschap betekent niet dat je altijd hard moet zijn.
Het betekent dat je weet waar je staat.
En dat je bereid bent die positie te dragen, ook wanneer dat spanning oplevert."
René Rensen