De angst om minder aardig gevonden te worden

Vervolg van het artikel

Deze angst uit zich niet in grote, zichtbare momenten, maar in de kleine verschuivingen waarin je jezelf corrigeert voordat je iets uitspreekt, waarin je een besluit nuanceert terwijl het al helder was, en waarin je de scherpe rand van wat nodig is afvlakt om de reactie van de ander beheersbaar te houden.

Juist doordat dit zo vanzelfsprekend voelt, wordt het zelden als probleem herkend.

Het verschil tussen afstemmen en vermijden

In veel gevallen wordt dit gedrag benoemd als afstemmen, als rekening houden met anderen of als het creëren van draagvlak, en in een complexe (onderwijs)organisatiecontext is dat ook een wezenlijk onderdeel van leiderschap.

Maar er is een wezenlijk verschil tussen afstemmen vanuit een duidelijke positie, waarin je bewust kiest hoe je je verhoudt tot de ander, en het aanpassen van je gedrag om mogelijke spanning te voorkomen nog voordat die zich aandient.

Dat verschil is niet altijd zichtbaar voor de buitenwereld, maar wel voelbaar voor degene die het doet.

Want ergens weet je precies wanneer je niet volledig zegt wat gezegd moet worden, wanneer je een grens voelt maar hem niet stelt, en wanneer je een beslissing uitstelt die in feite al genomen is.

Wat je vermijdt, bepaalt hoe je leiding geeft

Op die momenten gaat het niet langer over wat er inhoudelijk nodig is, maar over wat je probeert te voorkomen, namelijk de reactie van de ander, de mogelijke weerstand die ontstaat of het ongemak dat gepaard gaat met duidelijkheid.

En precies daar verschuift er iets fundamenteels.

Niet omdat je niet weet wat er nodig is, maar omdat je ervoor kiest om het niet volledig te doen.

Niet uit onvermogen, maar uit afweging.

Een afweging die vaak zo snel en automatisch gaat, dat je hem nauwelijks nog als keuze herkent.

De prijs van aardig gevonden willen worden

Wat je op dat moment probeert te beschermen, is de relatie, de samenwerking of het gevoel van harmonie, maar wat je tegelijkertijd inlevert, is je positie als leidinggevende.

Niet in één keer, en ook niet zichtbaar voor iedereen, maar wel in hoe je steeds iets minder scherp wordt in je keuzes, iets minder duidelijk in je communicatie en iets minder consistent in wat je wel en niet accepteert.

Aan de buitenkant blijft alles functioneren, en juist daardoor lijkt er weinig aanleiding om hier iets in te veranderen.

Maar onder de oppervlakte ontstaat er een verschuiving die zich op termijn niet laat negeren.

Je merkt het in hoe je jezelf corrigeert

Die verschuiving wordt zichtbaar in hoe vaak je jezelf inhoudt, hoe vaak je iets zachter maakt dan nodig is en hoe vaak je achteraf beseft dat je niet volledig hebt gedaan wat eigenlijk gevraagd werd.

Niet omdat je dat niet kon.

Maar omdat je op dat moment iets anders belangrijker maakte.

En hoe vaker dat gebeurt, hoe meer het onderdeel wordt van je standaard manier van werken.

Dit gaat niet over aardigheid, maar over afhankelijkheid

Het is belangrijk om te onderscheiden dat dit niet gaat over het wel of niet aardig zijn als persoon, maar over de mate waarin je je leiderschap afhankelijk maakt van hoe anderen op jou reageren.

Zolang die afhankelijkheid er is, zal er altijd een neiging blijven bestaan om te verzachten, aan te passen en te vermijden, omdat de prijs van duidelijkheid wordt afgewogen tegen de mogelijke reactie die daarop volgt.

En juist die afweging maakt dat je niet volledig inneemt wat van jou is.

Dit is waar The Premium Leadership Code begint

Niet bij het leren voeren van moeilijke gesprekken of het toepassen van technieken om beter om te gaan met weerstand, maar op het moment waarop je stopt met het vermijden van wat spanning oproept en besluit dat je leiderschap niet langer afhankelijk is van hoe comfortabel het voor de ander blijft.

The Premium Leadership Code richt zich precies op dat punt, waar je niet langer blijft functioneren binnen patronen die je zelf in stand houdt, maar daadwerkelijk andere keuzes gaat maken, ook wanneer dat betekent dat het schuurt, vertraagt of weerstand oproept.

Omdat je inziet dat juist daar je leiderschap zichtbaar wordt.

Wat je blijft vermijden, blijft bestaan

Zolang je blijft aanpassen om reacties te beheersen, blijft alles wat je in de eerdere artikelen hebt gezien bestaan, van de kleine verschuivingen tot het verlies aan richting en het moment waarop je jezelf niet meer volledig herkent in hoe je werkt.

Niet omdat het niet anders kan.

Maar omdat je blijft doen wat het in stand houdt.

Lees hier verder

Wie ziet hoe deze angst doorwerkt in gedrag, kan niet meer om de vraag heen waar dit allemaal begon:

👉 Je denkt dat je professioneel bent, maar ondertussen lever je je leiderschap in

Afsluiting

Je weet precies wanneer je je inhoudt, wanneer je verzacht en wanneer je kiest voor wat werkbaar is in plaats van wat nodig is.

De vraag is dan ook niet of deze angst een rol speelt.

De vraag is hoeveel invloed je hem blijft geven, terwijl je weet wat het je kost.