De vraag die je ontwijkt wanneer je naar je agenda kijkt

Vervolg van het artikel

Wie zijn agenda aandachtig bekijkt, ziet meer dan afspraken. Je ziet waar je tijd naartoe stroomt. Je ziet welke onderwerpen steeds terugkeren.

Je ziet waar gesprekken blijven doorgaan zonder dat er werkelijk iets verandert.

En je ziet waar nauwelijks ruimte is.

Dat laatste valt vaak pas op wanneer iemand je er expliciet op wijst.

Want wanneer drukte de norm wordt, ga je haar vanzelfsprekend vinden. Een volle agenda voelt dan niet als een keuze, maar als een gegeven. Het hoort er nu eenmaal bij.

Maar dat is slechts een deel van het verhaal.

Iedere afspraak vertelt iets over je positie

Een agenda ontstaat niet vanzelf. Iedere afspraak die erin staat, is ooit geaccepteerd. Iedere vergadering is ooit ingepland. Iedere terugkerende bespreking is ooit begonnen met de gedachte dat het nodig was.

Dat betekent dat een agenda langzaam groeit. Soms bijna ongemerkt.

Een overleg dat ooit tijdelijk bedoeld was, blijft bestaan. Een afstemming die handig leek, wordt een vaste gewoonte. Een vraag die eerst incidenteel was, wordt een structurele verwachting.

Voor je het weet, weerspiegelt je agenda niet alleen je werk, maar ook de patronen die in je organisatie zijn ontstaan.

En precies daar wordt een agenda interessant.

Want wanneer je haar niet alleen als planning ziet, maar als spiegel, verschijnt er een andere vraag.

Niet: hoeveel werk heb ik?

Maar: welke positie neem ik in?

Drukte kan verantwoordelijkheid verhullen

Een volle agenda heeft een merkwaardig effect. Ze geeft het gevoel dat alles belangrijk is. Dat alles aandacht vraagt. Dat alles urgent is.

Maar wanneer alles urgent wordt, verdwijnt het onderscheid tussen wat werkelijk richting vraagt en wat simpelweg aandacht opeist.

Drukte kan daardoor een vorm van bescherming worden.

Zolang je agenda vol staat, hoef je niet te onderzoeken welke afspraken misschien niet meer nodig zijn. Je hoeft niet te bepalen waar je werkelijk het verschil maakt. En je hoeft niet te kiezen wat je bewust loslaat.

Drukte legitimeert aanwezigheid.

En aanwezigheid voelt veilig.

De vraag die ongemakkelijk maakt

Er is één vraag die veel leidinggevenden liever niet stellen wanneer ze naar hun agenda kijken.

Niet omdat ze het antwoord niet zouden kunnen geven, maar omdat het antwoord iets blootlegt.

Die vraag is eenvoudig.

Als ik eerlijk kijk naar mijn agenda, waar vermijd ik positie?

Welke afspraken houd ik in stand omdat het makkelijker is aanwezig te blijven dan een grens te trekken? Welke overleggen bestaan nog omdat niemand het initiatief neemt om ze te beëindigen? Waar blijf ik betrokken omdat afstand nemen ongemakkelijk voelt?

Dat zijn geen organisatorische vragen. Dat zijn leiderschapsvragen.

Ze raken aan de manier waarop je je rol invult. Aan de keuzes die je maakt over waar je werkelijk van betekenis wilt zijn.

Een agenda vertelt altijd een verhaal

Wanneer je je agenda bekijkt als spiegel, wordt zichtbaar dat zij meer vertelt dan alleen hoe druk je bent. Ze laat zien waar je energie naartoe gaat.

Ze laat zien welke onderwerpen jouw aandacht domineren. En ze laat zien waar je misschien al langere tijd geen ruimte meer hebt gemaakt voor reflectie.

Die observatie is geen oordeel.

Het is een uitnodiging.

Een uitnodiging om opnieuw te kijken naar de verhouding tussen aanwezigheid en positie. Tussen betrokkenheid en richting. Tussen reageren en kiezen.

Want uiteindelijk vertelt een agenda altijd een verhaal.

De vraag is alleen of je bereid bent dat verhaal echt te lezen.

Afsluiting

Neem vandaag vijf minuten om je agenda niet te organiseren, maar te observeren. Wat vertelt zij over jouw positie als leidinggevende?